Рӯзӣ ба занхдонат гуфтам ба симинӣ
روزی به زنخدانت گفتم به سیمینی
Гуфт ар назарии дории моро ба аз ин бинӣ
گفت ار نظری داری ما را به از این بینی
Хуршед ва гулат хонам ҳам тарк адаб бошад
خورشید و گلت خوانم هم ترک ادب باشد
Чархи мау хуршедии боғи гулу насринӣ
چرخ مه و خورشیدی باغ گل و نسرینی
Ҳоҷат ба нгоридн набӯд рухи зебо ро
حاجت به نگاریدن نبود رخ زیبا را
Ту моҳи парии пайкари зебоу нгоринӣ
تو ماه پریپیکر زیبا و نگارینی
Бар бистари ҳиҷронат шояд ки нпрсндм
بر بستر هجرانت شاید که نپرسندم
Каси сӯхтаи хирманро гуяд ба чаҳ ғамгинӣ
کس سوختهخرمن را گوید به چه غمگینی؟
Биншин ки фиғон аз мо бархест дар айёмат
بنشین که فغان از ما برخاست در ایامت
Баси фитна ки бархезад ҳар ҷо ки ту биншинӣ
بس فتنه که برخیزد هر جا که تو بنشینی
Гар бандаи худ хуоне уфтем ба султонӣ
گر بنده خود خوانی افتیم به سلطانی
Вар рӯй бигардоне рафтем ба мискинӣ
ور روی بگردانی رفتیم به مسکینی
Кас айб наёрад гуфт онро ки ту бипасандӣ
کس عیب نیارد گفت آن را که تو بپسندی
Каси рад натавонад кард онро ки ту бгзинӣ
کس رد نتواند کرد آن را که تو بگزینی
Ишқи лаби ширинати рӯзии бикашади саъдӣ
عشق لب شیرینت روزی بکشد سعدی
Фарҳоди чунин куштаи сети он шӯх ба ширинӣ
فرهاد چنین کشتهست آن شوخ به شیرینی