Нашунидаам ки моҳӣ , бар сар наад кулоҳӣ

نشنیده‌ام که ماهی، بر سر نَهَد کُلاهی

ё сарв бо ҷавонон , ҳаргиз равад ба роҳӣ

یا سرو با جوانان، هرگز رَوَد به راهی

Сарви баланди бустон , бо ин ҳамаи латофат

سروِ بلندِ بُستان، با این همه لطافت

Ҳар рӯзаш аз гиребон , сари брнкрди моҳӣ

هر روزش از گریبان، سر بَرنَکرد ماهی

Гар ман сухан нагӯям дар ҳасани эътидолат

گر من سخن نگویم، در حسنِ اعتدالت

Болот худ бигӯед , зини росттар гувоҳӣ

بالات خود بگوید، زین راست‌تر گواهی

Рӯзӣ чу подшоҳон , хоҳам ки брншинӣ

روزی چو پادشاهان، خواهم که برنشینی

То бишинавӣ з ҳар сӯи фарёди додхоҳӣ

تا بشنوی ز هر سو، فریادِ دادخواهی

Бо лашкарат чаҳ ҳоҷат ? рафтан ба ҷанги душман

با لشکرت چه حاجت، رفتن به جنگِ دشمن؟

Ту худ ба чашму абрӯ , бар ҳам зании сипоҳӣ

تو خود به چشم و ابرو، بر هم زنی سپاهی

Хеле ниёзмандон бар роҳати истода

خیلی نیازمندان، بر راهت ایستاده

Гар мекунӣ ба раҳмат дар куштагони нигоҳӣ

گر می‌کنی به رحمت، در کُشتگان نگاهی

Эмин машав ки рӯяти ойӣнаи исти равшан

ایمن مَشو که روی‌ات، آیینه‌ای‌ست روشن

То кӣ чунин бимонад ваз ҳар канораи оҳӣ

تا کی چُنین بماند، وز هر کناره آهی؟

Гӯйӣ чаҳ ҷурм дидӣ то душманам гирифтӣ ?

گویی چه جرم دیدی، تا دشمنم گرفتی؟

Худро намешиносам ҷузи дӯстии гуноҳӣ

خود را نمی‌شناسم، جز دوستی گناهی

эй моҳи сарви қомат , шукронаи саломат

ای ماهِ سرو قامت! شکرانهٔ سلامت

Аз ҳол зердастон мепресс гоҳ гоҳе

از حالِ زیردستان، می‌پرس گاه گاهی

Ширӣ дар ин қзити кеҳтар шудаи зи мӯрӣ

شیری در این قَضیَّت، کهتر شده ز موری

Кӯҳӣ дар ин тарозуи камтар шудаи зи коҳӣ

کوهی در این ترازو، کم‌تر شده ز کاهی

Тарсам чу бозгардӣ аз даст рафта бошам

ترسم چو بازگردی از دست رفته باشم

Ваз растанӣ набинӣ бар гӯри ман гиёҳӣ

وز رُستَنی نبینی، بر گورِ من گیاهی

Саъдӣ ба ҳар чаҳ ояд гардани буна ки шояд

سعدی به هر چه آید، گردن بنه که شاید

Пеш ки дод хоҳӣ ? аз дасти подшоҳӣ ?

پیشِ که داد خواهی، از دستِ پادشاهی؟