Айби ёрону дӯстон ҳунар аст

عیب یاران و دوستان هنر است

Сухани душманон на муътабар аст

سخن دشمنان نه معتبر است

Меҳри меҳр аз дарун мо наравад

مُهر مِهر از درون ما نرود

эй бародар ки нақш бар ҳаҷар аст

ای برادر که نقش بر حجر است

Чаҳ тавон гуфт дар латофати дӯст

چه توان گفت در لطافت دوست

Ҳар чаҳ гӯям аз он латиф тар аст

هر چه گویم از آن لطیف‌تر است

Он ки манзури дидау дили мост

آن که منظور دیده و دل ماست

Натавон гуфт шамс ё қамар аст

نتوان گفت شمس یا قمر است

Ҳар касе гӯ ба ҳол худ бошед

هر کسی گو به حال خود باشید

эй бародар ки ҳоли мо дигар аст

ای برادر که حال ما دگر است

Ту ки дар хоб бӯдае ҳамаи шаб

تو که در خواب بوده‌ای همه شب

Чаҳ насибати зи булбул саҳар аст

چه نصیبت ز بلبل سحر است

Одамиро ки ҷон маънӣ нест

آدمی را که جان معنی نیست

Дар ҳақиқати дарахт бесамар аст

در حقیقت درخت بی‌ثمر است

Мо парокандагон маҷмӯем

ما پراکندگان مجموعیم

Ёри мо ғоибаст ва дар назар аст

یار ما غایب است و در نظر است

Баргтар хушк мешавад ба замон

برگ تر خشک می‌شود به زمان

Барги чашмони мо ҳамеша тар аст

برگ چشمان ما همیشه تر است

Ҷони ширини фидои суҳбати ёр

جان شیرین فدای صحبت یار

Шарм дорам ки нек мухтасар аст

شرم دارم که نیک مختصر است

Ин қадари дун қадар ӯст валек

این قدر دونِ قدر اوست ولیک

Ҳади имкони мо ҳамин қадар аст

حد امکان ما همین قدر است

Парда бар худ наме тавон пӯшед

پرده بر خود نمی‌توان پوشید

эй бародар ки ишқи парда дар аст

ای برادر که عشق پرده در است

Саъдӣ аз боргоҳи қурбати дӯст

سعدی از بارگاه قربت دوست

То хабар ёфта сет бехабар аст

تا خبر یافته‌ست بی‌خبر است

Мо сар инак ниҳодаем ба тўъ

ما سر اینک نهاده‌ایم به طوع

То худовандгорро чаҳ сар аст

تا خداوندگار را چه سر است