Ҳар касеро натавон гуфт ки соҳиб назар аст

هر کسی را نتوان گفت که صاحب‌نظر است

Ъшқбозӣ дигару нафаси парастӣ дигар аст

عشقبازی دگر و نفس‌پرستی دگر است

На ҳар он чашм ки бенанд сиёҳасту сипед

نه هر آن چشم که بینند سیاه است و سپید

ё сипедии з сиёҳӣ бишносад басар аст

یا سپیدی ز سیاهی بشناسد بصر است

Ҳар ки дар оташ ишқаш набӯд тоқати сӯз

هر که در آتش عشقش نبود طاقت سوز

Гӯ ба наздики Марви коФти парвона пар аст

گو به نزدیک مرو کآفت پروانه پر است

Гар ман аз дӯст бинолам нафасам содиқ нест

گر من از دوست بنالم نفسم صادق نیست

Хабар аз дӯст надорад ки зи худ бохабар аст

خبر از دوست ندارد که ز خود باخبر است

Одамии сӯрат агар дафъ кунад шаҳвати нафас

آدمی صورت اگر دفع کند شهوت نفس

Одамӣ хуй шавад вар на ҳамон ҷонвар аст

آدمی خوی شود ور نه همان جانور است

Шарбат аз дасти длором чаҳ ширин ва чаҳ талх

شربت از دست دلارام چه شیرین و چه تلخ

Бидиҳ эй дӯст ки мстсқӣ аз он ташна тар аст

بده ای دوست که مستسقی از آن تشنه‌تر است

Ман худ аз ишқи лабати фаҳм сухан ме накунам

من خود از عشق لبت فهم سخن می‌نکنم

Ҳарч аз он тлхтрмгар ту бигӯе шукр аст

هرچ از آن تلخترم گر تو بگویی شکر است

Вар ба теғам бизанӣ бо ту маро хасмӣ нест

ور به تیغم بزنی با تو مرا خصمی نیست

Хасми онам ки миёни ману теғат сипар аст

خصم آنم که میان من و تیغت سپر است

Ман аз ин банд нахоҳам ба дар омад ҳамаи умр

من از این بند نخواهم به در آمد همه عمر

Банди пое ки ба дасти ту буд тоҷ сар аст

بند پایی که به دست تو بود تاج سر است

Дасти саъдӣ ба ҷафои нгслд аз домани дӯст

دست سعدی به جفا نگسلد از دامن دوست

Тарк лؤлؤ натавон гуфт ки дарё хатар аст

ترک لؤلؤ نتوان گفت که دریا خطر است