зи андозаи берун ташнаам соқӣ биор он об ро

ز اندازه بیرون تشنه‌ام، ساقی بیار آن آب را

Аввали маро сероб кун вонгаҳ бидиҳ асҳоб ро

اول مرا سیراب کن، وآن گه بده اصحاب را

Ман низ чашм аз хоби хуш бар менакардам пеш аз ин

من نیز چشم از خواب خوش، بر می‌نکردم پیش از این

Рӯзи фироқи дӯстони шаб хуш бигуфтам хоб ро

روز فراق دوستان، «شب‌خوش» بگفتم خواب را

Ҳар порсоро кони санам дар пеш масҷид бугзарад

هر پارسا را کآن صنم، در پیش مسجد بگذرد

Чашмаш бар абрӯи афканд ботил кунад миҳроб ро

چشمش بر ابرو افکند، باطل کند محراب را

Ман сайд ваҳшӣ нестам дар банди ҷони хештан

من صید وحشی نیستم، در بند جانِ خویشتن

Гар вай ба тирам мезанад устодаам ншоб ро

گر وی به تیرم می‌زند، اِستاده‌ام نُشّاب را

Миқдори ёри ҳам нафас чун ман надонад ҳеҷ кас

مقدار یار هم‌نفس، چون من نداند هیچ‌کس

Моҳӣ ки бар хушки аўФтди қимати бидонади об ро

ماهی که بر خشک اوفتد، قیمت بداند آب را

Вақте дар обӣ то миёни дастӣ ва пое ме задам

وقتی در آبی تا میان، دستی و پایی می‌زدم

Акнӯн ҳамон пиндоштами дарёӣ бепоёб ро

اکنون همان پنداشتم، دریای بی‌پایاب را

Имрӯзи ҳоло ғарқаам то бо канории аўФтм

امروز حالا غرقه‌ام تا با کناری اوفتم

Онгаҳ ҳикоят гӯямат дарди дили ғарқоб ро

آن گه حکایت گویمت، درد دل غرقاب را

Гар бевафое кардамӣ ирғў ба қоони ?бардамӣ

گر بی‌وفایی کردمی، یَرغو به قاآن بردمی

Кони кофар аъдо мекашад венаи сангдили аҳбоб ро

کآن کافر اَعدا می‌کشد، وین سنگ‌دل اَحباب را

Фарёд медорад рақиб аз дасти муштоқон ӯ

فریاد می‌دارد رقیب، از دست مشتاقان او

Овози мутриб дар сарои заҳмат буд бўоб ро

آواز مطرب در سرا، زحمت بُوَد بواب را

« саъдӣ ! чу ҷавраш май барии наздик ӯ дигари Марв »

«سعدی! چو جورش می‌بری، نزدیک او دیگر مرو»

эй бебасар ! ман май рӯм ? ӯ мекашад қуллоб ро

ای بی‌بصر! من می‌روم؟ او می‌کشد قلاب را