Ҳазор сахтӣ агар бар ман ояд осон аст

هزار سختی اگر بر من آید، آسان است

Ки дӯстӣу иродати ҳазор чандон аст

که دوستی و ارادت، هزار چندان است

Сафар дароз набошад ба пои толиби дӯст

سفر دراز نباشد به پای طالبِ دوست

Ки хори дашти муҳаббат гуласт ва райҳон аст

که خارِ دشتِ محبت، گل است و ریحان است

Агар ту ҷавр кунӣ ҷавр нест , тарбиятаст

اگر تو جور کنی جور نیست، تربیت‌ست

Вагар ту доғ наҳй доғ нест , дармон аст

وگر تو داغ نهی، داغ نیست، درمان است

На обрӯӣ кигар хӯн дил бихоҳӣ рехт

نه آبروی، که گر خون دل بخواهی ریخت

Мухолифат накунам он кунам ки фармон аст

مخالفت نکنم، آن کنم که فرمان است

зи ақли ман аҷаб ояд сўобгўён ро

ز عقل من عجب آید صواب‌گویان را

Ки дил ба дасти ту додани хилоф дар ҷон аст

که دل به دست تو دادن، خلاف در جان است

Ман аз канори ту давр аўФтодаҳам на аҷаб

من از کنار تو دور اوفتاده‌ام، نه عجب!

Гарм қарор набошад , ки доғ ҳиҷрон аст

گَرم قرار نباشد، که داغِ هجران است

Аҷаб дар он сари зулфи мънбри мафтӯл

عجب در آن سر زلف مُعَنْبَرِ مَفتول

Ки дар канор ту хусбад чаро парешонаст ?

که در کنار تو خسبد، چرا پریشان است؟

Ҷамоатӣ ки ндонанд ҳаззи рӯҳонӣ

جماعتی که ندانند حظِ روحانی

Тафовутӣ ки миёни дўоб ва инсон аст

تفاوتی که میان دَواب و انسان است

Гумон баранд ки дар боғи ишқ , саъдӣ ро

گمان برند که در باغ عشق، سعدی را

Назар ба себи занхдону нор пистон аст

نظر به سیب زنخدان و نار پستان است

Марои ҳроинаҳи хомӯш бӯдани аввалӣ тар

مرا هرآینه خاموش بودن اولی‌تر

Ки ҷаҳли пеши хирадманди узр нодон аст

که جهل پیش خردمند، عذرِ نادان است

Ва мо أбрии нафасӣу лои أзкиҳо

وَ ما أُبَرِّئُ نَفْسی و لا أُزَکِّیها

Ки ҳар чаҳ нақл кунанд аз башар дар имкон аст

که هر چه نقل کنند از بشر در امکان است