Гар касе сарв шунида сет ки рафтаи сет ин аст

گر کسی سرو شنیده‌ست که رفته‌ست این است

ё санавбар ки биногвашу буриш симин аст

یا صنوبر که بناگوش و برش سیمین است

На баландӣаст ба сӯрат ки ту маълум кунӣ

نه بلندیست به صورت که تو معلوم کنی

Ки баланд аз назари мардуми кӯтаҳ байн аст

که بلند از نظر مردم کوته‌بین است

Хоб дар аҳди ту дар чашм ман ояд ҳайҳот

خواب در عهد تو در چشم من آید هیهات

Ошиқии кор сиррӣ нест ки бар болин аст

عاشقی کار سری نیست که بر بالین است

Ҳама ором гирифтанду шаб аз нимаи гузашт

همه آرام گرفتند و شب از نیمه گذشت

Вончаҳ дар хоб нашуд чашми ман ва парвин аст

وآنچه در خواب نشد چشم من و پروین است

Худ гирифтам ки назар бар рухи хубон куфр аст

خود گرفتم که نظر بر رخ خوبان کفر است

Ман аз ин бознагардам ки марои ин дайн аст

من از این بازنگردم که مرا این دین است

Вақт онаст ки мардуми раҳ саҳро гиранд

وقت آن است که مردم ره صحرا گیرند

Хосса акнӯн ки баҳор омад ва фарвардин аст

خاصه اکنون که بهار آمد و فروردین است

Чамани имрӯз биҳиштаст ва ту дар май бое

چمن امروز بهشت است و تو در می‌بایی

То хилоиқ ҳама гӯйанд ки ҳўролъин аст

تا خلایق همه گویند که حورالعین است

Ҳар чаҳ гуфтем дар авсофи камолят ӯ

هر چه گفتیم در اوصاف کمالیّت او

Ҳамчунон ҳеҷ нагуфтем ки сад чандин аст

همچنان هیچ نگفتیم که صد چندین است

Ончии сарпанҷаи симини ту бо саъдӣ кард

آنچه سرپنجهٔ سیمین تو با سعدی کرد

Бо кабӯтар накунад панҷа ки бо шоҳин аст

با کبوتر نکند پنجه که با شاهین است

Ман дигар шеър нахоҳам ки нивисам ки магас

من دگر شعر نخواهم که نویسم که مگس

Заҳматам медиҳад аз бас ки сухан ширин аст

زحمتم می‌دهد از بس که سخن شیرین است