Сафар дароз набошад ба пои толиби дӯст

سفر دراز نباشد به پای طالب دوست

Ки зинда абадаст одамӣ ки кушта ӯст

که زندهٔ ابدست آدمی که کشتهٔ اوست

Шароби хӯрдаи маънӣ чу дар самоъ ояд

شراب‌خوردهٔ معنی چو در سماع آید

Чаҳ ҷои ҷома ки бар хештани бадаради пӯст

چه جای جامه که بر خویشتن بدرّد پوست

Ҳар он ки бо рухи манзури мо назар дорад

هر آن که با رخ منظور ما نظر دارد

Ба тарк хеш бигӯед ки хасм арбада ҷӯаст

به ترک خویش بگوید که خصم عربده‌جوست

Ҳақир то нишморӣ ту оби чашми фақир

حقیر تا نشماری تو آب چشم فقیر

Ки қатраи қатраи борон чу бо ҳам омад ҷӯаст

که قطره قطرهٔ باران چو با هم آمد جوست

намеравад ки камандаши ҳамеи баради муштоқ

نمی‌رود که کمندش همی‌بَرَد مشتاق

Чаҳ ҷои панди насиҳати кунон биҳдаҳ гӯаст

چه جای پند نصیحت‌کنانِ بیهده‌گوست

Чу дар миёнаи хоки аўФтодаҳ эй бинӣ

چو در میانهٔ خاک اوفتاده‌ای بینی

Аз он бипурс ки чавгон аз ӯ мапурс ки гӯаст

از آن بپرس که چوگان از او مپرس که گوست

Чаро ва чун нарасад бандагони мухлис ро

چرا و چون نرسد بندگان مخلص را

Равостгар ҳама бад мекунӣ бикун ки накӯаст

رواست گر همه بد می‌کنی بکن که نکوست

Кадоми сарви сеӣ рост бо вуҷӯди ту қадар

کدام سرو سهی راست با وجود تو قدر

Кадоми ғолияро пеши хоки пой ту бӯаст

کدام غالیه را پیش خاک پای تو بوست

Басӣ бигуфт худованди ақл ва нишнидам

بسی بگفت خداوند عقل و نشنیدم

Ки дил ба ғамзаи хубони мада ки санг ва сабуаст

که دل به غمزهٔ خوبان مده که سنگ و سبوست

Ҳазор душман агар бар саранд саъдӣ ро

هزار دشمن اگر بر سرند سعدی را

Ба дӯстӣ ки нагӯяд ба ҷузи ҳикояти дӯст

به دوستی که نگوید به جز حکایت دوست

Ба оби дидаи хунини набиштаи қиссаи ишқ

به آب دیدهٔ خونین نبشته قصهٔ عشق

Назар ба сафҳа аввал макун ки ту бар туаст

نظر به صفحهٔ اوّل مکن که توبر‌توست