Хуршеди зери сояи зулф чу шом ӯст
خورشید زیر سایه زلف چو شام اوست
Тӯбои ғуломи қад снўбрхром ӯст
طوبی غلام قد صنوبرخرام اوست
Он қоматаст не ба ҳақиқат қиёматаст
آن قامتست نی به حقیقت قیامتست
Зеро ки растхези ман андар қиём ӯст
زیرا که رستخیز من اندر قیام اوست
Бар марг дил хушаст дар ин воқеаи маро
بر مرگ دل خوشست در این واقعه مرا
Коби ҳаёт дар лаби ёқӯт фом ӯст
کآب حیات در لب یاقوتفام اوست
Буии баҳор май дмдм ё насими субҳ
بوی بهار میدَمَدَم یا نسیم صبح
Бод биҳишт мегузарад ё паём ӯст
باد بهشت میگذرد یا پیام اوست
Дил ишва мефурухт ки ман мурғи зиракам
دل عشوه میفروخت که من مرغ زیرکم
Инак фитода дар сари зулф чу дом ӯст
اینک فتاده در سر زلف چو دام اوست
Бечора мондаам ҳамаи рӯзӣ ба дом ӯ
بیچاره ماندهام همه روزی به دام او
Ва инак фитодаам ба ғарибӣ ки ком ӯст
و اینک فتادهام به غریبی که کام اوست
Ҳар лаҳза дар барам дил аз андеша хӯн шавад
هر لحظه در برم دل از اندیشه خون شود
То худ ғулом кист ки саъдӣ ғулом ӯст
تا خود غلام کیست که سعدی غلام اوست