Он ки дили ман чу гӯй дар хам чавгон ӯст

آن که دل من چو گوی در خم چوگان اوست

Мавқифи озодагон бар сар майдон ӯст

موقف آزادگان بر سر میدان اوست

Раҳ ба дар аз кӯй дӯст нест ки берун баранд

ره به در از کوی دوست نیست که بیرون برند

Силсилаи пои ҷамъи зулф парешон ӯст

سلسله پای جمع زلف پریشان اوست

Чанд насиҳат кунанд бехбронм ба сабр

چند نصیحت کنند بی‌خبرانم به صبر

Дарди маро эй ҳакими сабр на дармон ӯст

درد مرا ای حکیم صبر نه درمان اوست

Гар кунад анъом ӯ дар ман мискини нигоҳ

گر کند انعام او در من مسکین نگاه

Вар накунад ҳокимаст банда ба фармон ӯст

ور نکند حاکمست بنده به فرمان اوست

Гар бузанд бе гуноҳи одат бахт манаст

گر بزند بی‌گناه عادت بخت منست

Вар бинавозад ба лутфи ғоят эҳсон ӯст

ور بنوازد به لطف غایت احسان اوست

Майл надорам ба боғ инс нагирам ба сарв

میل ندارم به باغ انس نگیرم به سرو

Сарвӣ агар лоиқаст қад хиромон ӯст

سروی اگر لایقست قد خرامان اوست

Чун битавонад нишаст он ки дилаш ғоибаст

چون بتواند نشست آن که دلش غایبست

ё битавонад гурехт он ки ба зиндон ӯст

یا بتواند گریخت آن که به زندان اوست

Ҳайрати ушшоқро айб кунад бе басар

حیرت عشاق را عیب کند بی‌بصر

Баҳра надорад зи айш ҳар ки на ҳайрон ӯст

بهره ندارد ز عیش هر که نه حیران اوست

Чун ту гулӣ кас надид дар чамани рӯзгор

چون تو گلی کس ندید در چمن روزگار

Хосса ки мурғӣ чу ман булбул бустон ӯст

خاصه که مرغی چو من بلبل بستان اوست

Гар ҳама мурғӣ зананд сахти камонон ба тир

گر همه مرغی زنند سخت‌کمانان به تیر

Ҳайф буд булбулӣ кин ҳама дастон ӯст

حیف بود بلبلی کاین همه دستان اوست

Саъдӣ агар толибии роҳи рӯу ранҷ бар

سعدی اگر طالبی راه رو و رنج بر

Каъбаи дидори дӯсти сабр биёбон ӯст

کعبه دیدار دوست صبر بیابان اوست