Ман хаста чун надорам , нафасии қарор бе ту

من خسته چون ندارم، نفسی قرار بی‌تو

Ба кадоми дили сабурӣ , кунам эйнигор бе ту

به کدام دل صبوری، کنم ای نگار بی‌تو

Раҳи сабр чун гузинам , ман дил ба бод дода

ره صبر چون گزینم، من دل به باد داده

Ки ба ҳеҷ ваҷҳи ҷонам , накунад қарор бе ту

که به هیچ وجه جانم، نکند قرار بی‌تو

Снмо ба хоки поят , ки ба кунҷи байти аҳзон

صنما به خاک پایت، که به کنج بیت احزان

Ба заруратам нишинад , на ба ихтиёр бе ту

به ضرورتم نشیند، نه به اختیار بی‌تو

Агарам ба сӯии дӯзах , бибаранди бози хуши хуш

اگرم به سوی دوزخ، ببرند باز خوش خوش

Биравам вале ба ҷинат , накунам гузор бе ту

بروم ولی به جنت، نکنم گذار بی‌تو

Сари боғу бӯстонам , ба чаҳ дил буд нигоро

سر باغ و بوستانم، به چه دل بود نگارا

Ки ба чашми ман ҷаҳон шуд , ҳамаи зарнигор бе ту

که به چشم من جهان شد، همه زرنگار بی‌تو

Нафасӣ ба буии васлат , заданам бааст ҷоно

نفسی به بوی وصلت، زدنم بهست جانا

Ки чунин бимонад умрӣ , ман длФгор бе ту

که چنین بماند عمری، من دلفگار بی‌تو

Ту гумон мабар ки саъдӣ , ба ту баргузеди ёрӣ

تو گمان مبر که سعدی، به تو برگزید یاری

Ба сарат ки нест ӯро , сари ҳеҷ ёр бе ту

به سرت که نیست او را، سر هیچ یار بی‌تو