Қиёматаст сафар кардан аз диёри ҳабиб

قیامتست سفر کردن از دیار حبیب

Маро ҳамеша қазоро қиёматаст насиб

مرا همیشه قضا را قیامتست نصیب

Ба нози хуфта чаҳ донад ки дардманди фироқ

به ناز خفته چه داند که دردمند فراق

Ба шаб чаҳ мегузаронад алӣ алхусус ғариб ?

به شب چه می‌گذراند علی‌الخصوص غریب؟

Ба қаҳр май рӯм ва нест он маҷол ки боз

به قهر می‌روم و نیست آن مجال که باز

Ба шаҳри дӯсти қадам дар нуҳуми зи дасти рақиб

به شهر دوست قدم در نهم ز دست رقیب

Падар ба сабри намӯдан маболиғат ме кард

پدر به صبر نمودن مبالغت می‌کرد

Ки эй писари бас аз ин рӯзгор бе тартиб

که ای پسر بس از این روزگار بی‌ترتیب

Ҷавоб додам аз ин моҷаро ки эй бобо

جواب دادم از این ماجرا که ای بابا

Чу дард ман напазирад даво ба ҷаҳди табиб

چو درد من نپذیرد دوا به جهد طبیب

Мадори тавбаи таваққуъи зи ман ки дар масҷид

مدار توبه توقع ز من که در مسجد

Самоъи чанг таъаммул кунам на ваъзи хатиб

سماع چنگ تأمل کنم نه وعظ خطیب

Ба мактаб арча фиристодӣам накӯи номад

به مکتب ارچه فرستادی‌ام نکو نامد

Гирифтаи нохуни чангам ба захми чӯби адиб

گرفته ناخن چنگم به زخم چوب ادیب

Ҳануз буии муҳаббати з хокам ояд агар

هنوز بوی محبت ز خاکم آید اگر

Ҷудо шавад ба лаҳади банди бандам аз таркиб

جدا شود به لحد بند بندم از ترکیب

Ба ихтиёр надорад сари сафари саъдӣ

به اختیار ندارد سر سفر سعدی

Ситам ғариб набошад зи рӯзгори аҷиб

ستم غریب نباشد ز روزگار عجیب