Хастаи теғи фироқами сахти муштоқам ба ғоят

خستهٔ تیغ فراقم سخت مشتاقم به غایت

эй сабои охир чаҳ гардад гар кунӣ икдми аноят ?

ای صبا آخر چه گردد گر کنی یکدم عنایت؟

Бигузарӣ дар кӯии ёрам то кунӣ ҳоли дилам ро

بگذری در کوی یارم تا کنی حال دلم را

Ҳамчунон каз ман шунидӣ пеши он дилбари ривоят

همچنان کز من شنیدی پیش آن دلبر روایت

Як ҳикояти сари гузаштами пеши он ҷони бозгуе

یک حکایت سر گذشتم پیش آن جان بازگویی

Гарчи аз дард фироқам ҳаст бисёре шикоят

گرچه از درد فراقم هست بسیاری شکایت

эй сабои ороми ҷонӣ чун рисии онҷо ки доне

ای صبا آرام جانی چون رسی آنجا که دانی

Ҳам бикунгар май туоне як муҳими мо кифоят

هم بکن گر می‌توانی یک مهم ما کفایت

Он бути чину хторо оннигор бевафо ро

آن بت چین و ختا را آن نگار بی‌وفا را

Гӯ бикун бории худоро ҷониби ёрии риоят

گو بکن باری خدا را جانب یاری رعایت

Шаҳнаи ҳиҷри ту ҳар дам май баради сабрам ба яғмо

شحنهٔ هجر تو هر دم می‌برد صبرم به یغما

Дод худро ҳам ситонам гар кунад васлати ҳимоят

داد خود را هم ستانم گر کند وصلت حمایت

Ҷонстонии дилрабоеи пас зи ман ҷӯии ҷудоӣ

جان‌ستانی، دلربایی، پس ز من جویی جدایی

Худ ба шери биўФоиии прўридстсти доят

خود به شیرِ بی‌وفایی پروریدستَست دایت

Он шикоятҳо ки дорам аз ту ҳам пеш ту гӯям

آن شکایت‌ها که دارم از تو هم پیش تو گویم

Не чаҳ гӯям чун надорад қиссаи ҳиҷрони ниҳоят

نِی چه گویم چون ندارد قصهٔ هجران نهایت

Дар ҳавои зулфи бастат дар фиреби чашми мастат

در هوای زلف بستت در فریب چشم مستت

Сокин майхона гардад зоҳиди соҳиби вилоят

ساکن میخانه گردد زاهد صاحب ولایت

Ҳаркасиро дилрабоеи ҳамчуи зарра дар ҳавоӣ

هر کسی را دلربایی، همچو ذره در هوایی

Қиблаи ҳаркас ба ҷое қиблаи саъдии сироят

قبلهٔ هر کس به جایی، قبلهٔ سعدی سرایت