Дар хирқаи тавбаи омадами рӯзӣ чанд

در خرقهٔ توبه آمدم روزی چند

Чашмам ба даҳони воъизу гӯш ба панд

چشمم به دهان واعظ و گوش به پند

Ногоҳ бидидам он сеӣ сарви баланд

ناگاه بدیدم آن سهی سرو بلند

Ваз ёд бирафтам сухани донишманд

وز یاد برفتم سخن دانشمند