Яке аз мулӯкро шунидам ки шабӣ дар ъушрат рӯз карда буд ва дар поёни мастӣ ҳаме гуфт :
یکی از ملوک را شنیدم که شبی در عشرت روز کرده بود و در پایان مستی همیگفت:
Моро ба ҷаҳони хуштар аз ин як дам нест
ما را به جهان خوشتر از این یک دم نیست
Каз неку бади андеша ва аз кас ғам нест
کز نیک و بد اندیشه و از کس غم نیست
Дарвешӣ ба сармои буруни хуфта буд ва гуфт :
درویشی به سرما برون خفته بود و گفت:
эй онкӣ ба иқболи ту дар олам нест
ای آن که به اقبالِ تو در عالم نیست
Гирам ки ғамат нест , ғами мо ҳам нест ?
گیرم که غمت نیست، غم ما هم نیست؟
Маликро хуш омад . Сраҳ эй ҳазор динор аз равзан бурун дошт ки доман бидор эй дарвеш . Гуфт : доман аз куҷои орм ки ҷома надорам ? маликро бар ҳоли заъиф ӯ риққат зиёдат шуду хлътӣ бар он мазид кард ва пешаш фиристод .
ملک را خوش آمد. صُرَّهای هزار دینار از روزن برون داشت که دامن بدار ای درویش. گفت: دامن از کجا آرم که جامه ندارم؟ ملک را بر حالِ ضعیفِ او رِقّت زیادت شد و خِلعتی بر آن مَزید کرد و پیشش فرستاد.
Дарвеши мари он нақду ҷинсро ба андак замон бихӯрад ва парешон кард ва боз омад .
درویش مر آن نقد و جنس را به اندک زمان بخورد و پریشان کرد و باز آمد.
Қарор бар каф озодагон нагирад мол
قرار بر کفِ آزادگان نگیرد مال
На сабр дар дили ошиқ на об дар ғарбол
نه صبر در دلِ عاشق نه آبْ در غربال
Дар ҳолатӣ ки маликро пурвой ӯ набӯд , ҳол бигуфтанд : ба ҳам бар омад ва рӯй азу дар ҳам кашид ва зинҷо гуфтаанд асҳоби Фтнту хабарат ки аз ҳадату сурати подшоҳон бар ҳазар бояд бӯдан ки ғолиби ҳиммати эшон ба муаззамоти умӯри мамлакат мутаъаллиқ бошаду таҳаммули издиҳом авом накунад .
در حالتی که ملک را پروایِ او نبود، حال بگفتند. به هم بر آمد و روی ازو در هم کشید و زین جا گفتهاند اصحابِ فِطنَت و خِبرَت که از حِدّت و سَورت پادشاهان بر حذر باید بودن که غالبِ همّتِ ایشان به معظماتِ امورِ مملکت متعلّق باشد و تحمّلِ ازدحامِ عوام نکند.
Ҳаромаш буд неъмати подшоҳ
حرامش بود نعمتِ پادشاه
Ки ҳангом фурсат надорад нигоҳ
که هنگامِ فرصت ندارد نگاه
Маҷоли сухан то набинӣ зи пеш
مجالِ سخن تا نبینی ز پیش
Ба беҳуда гуфтан мабар қадари хеш
به بیهوده گفتن مبر قدرِ خویش
Гуфт : ин гадои шӯхи мбзрро ки чандон неъмат ба чандин муддат барандохт , баронед ки хазонаи байти алмоли луқма масокинаст на туъмаи ихвони алшётин .
گفت: این گدایِ شوخِ مُبَذِّر را که چندان نعمت به چندین مدّت برانداخت، برانید که خزانهٔ بیتالمال لقمهٔ مساکین است نه طعمهٔ اِخوان الشّیاطین.
Аблаҳии кӯи рӯзи равшани шамъи кофурӣ наад
ابلهی کو روزِ روشنْ شمعِ کافوری نهد
Зуди бинии каш ба шаб равған набошад дар чароғ
زود بینی کِش به شب روغن نباشد در چراغ
Яке аз вузароӣ носеҳ гуфт : эй худованди маслиҳати он байнам ки чунин касонро ваҷҳи кафоф ба тФориқ маҷро доранд то дар нафақа исроф накунанд . Аммо ончӣ фармудӣ аз заҷру манъ , муносиби ҳоли арбоб ҳиммат нест , якеро ба лутфи аўмидўори гардонӣдану боз ба навмидии хаста кардан .
یکی از وزرایِ ناصح گفت: ای خداوند مصلحت آن بینم که چنین کسان را وجهِ کَفاف به تَفاریق مُجرا دارند تا در نَفَقه اسراف نکنند. امّا آنچه فرمودی از زجر و منع، مناسبِ حال اربابِ همّت نیست، یکی را به لطف اومیدوار گردانیدن و باز به نومیدی خسته کردن.
Ба рӯй худ дар таммоъ боз натавон кард
به روی خود درِ طمّاع باز نتوان کرد
Чу боз шуд , ба дуруштӣ фароз натавон кард
چو باز شد، به دُرُشتی فراز نتوان کرد
Кас набинад ки ташнагони ҳиҷоз
کس نبیند که تشنگانِ حجاز
Ба сари оби шӯр гирд оянд
به سرِ آبِ شور گرد آیند
Ҳар куҷои чашмае буд ширин
هر کجا چشمهای بوَد شیرین
Мардуму мурғу мӯр гирд оянд
مردم و مرغ و مور گرد آیند