Танӣ чанд аз рўндгон дар суҳбат ман буданд , зоҳири эшон ба салоҳи ороста ва якеро аз бузургон дар ҳақи ин тайифаи ҳасани заннии балиғ ;у идрорӣ муайян карда ; то яке аз ӣнон ҳаракатӣ кард на муносиби ҳоли даравишон . Занни он шахс фосид шуду бозори ӣнони косад . Хостам то ба тариқии кафофи ёрон мстхлс кунам . Оҳанг хизматаш кардам . Дарбонам раҳо накард ва ҷафо кард ;у маъзӯраши доштам ки латифон гуфтаанд :
تنی چند از روندگان در صحبتِ من بودند، ظاهرِ ایشان به صَلاح آراسته و یکی را از بزرگان در حقِّ این طایفه حُسنِ ظنّی بلیغ؛ و اِدراری معیّن کرده؛ تا یکی از اینان حرکتی کرد نه مناسبِ حالِ درویشان. ظنِّ آن شخصْ فاسد شد و بازارِ اینان کاسِد. خواستم تا به طریقی کَفافِ یاران مُستَخلَص کنم. آهنگِ خدمتش کردم. دربانم رها نکرد و جَفا کرد؛ و معذورش داشتم که لطیفان گفتهاند:
Дар мейру вазиру султон ро
دَرِ میر و وزیر و سلطان را
Бе всилти магаради пиромн
بیوسیلت مگرد پیرامَن
Сагу дарбон чу ёфтанд ғариб
سگ و دربان چو یافتند غریب
Ин гиребонаш гирад он доман
این گریبانْشْ گیرد آن دامن
Чандон ки муқаррабони ҳазрати он бузург бар ҳоли вуқуфи ман вуқуф ёфтанд ва ба икром дароварданду бартари мақомӣ муайян карданд , аммо ба тавозуъ фурӯтар нишастам ва гуфтам :
چندان که مقرّبانِ حضرتِ آن بزرگ بر حالِ وُقوفِ من وقوف یافتند و به اِکرام درآوردند و برتر مقامی معیّن کردند، امّا به تواضع فروتر نشستم و گفتم:
Бигзор ки бандаи камӣнам
بگذار که بندهٔ کمینم
То дар саф бандагон нишинам
تا در صفِ بندگان نشینم
Гуфт : аллоҳи аллоҳ ! чаҳ ҷои ин суханаст ? !
گفت: الله الله! چه جایِ این سخن است؟!
Гар бар сару чашми мо нишинӣ
گر بر سر و چشمِ ما نشینی
Борат бикашам ки нозанинӣ
بارت بکشم که نازنینی
Фӣ алҷмлаҳ бинишастам ва аз ҳар дарии сухани пайвастам то ҳадиси зулати ёрон дар миён омад ва гуфтам :
فیالجمله بنشستم و از هر دری سخن پیوستم تا حدیث زَلَّتِ یاران در میان آمد و گفتم:
Чаҳ ҷурм дид худованди собиқи алонъом ?
چه جرم دید خداوندِ سابقالاِنعام؟
Ки банда дар назари хеш хор ме дорад
که بنده در نظرِ خویش خوار میدارد
Худои рости мусаллами бузургворӣу ҳукм
خدای راست مسلّم بزرگواری و حکم
Ки ҷурм бинаду нон барқарор ме дорад
که جرم بیند و نان برقرار میدارد
Ҳокими ин суханро азим бипасандеду асбоби маош ёрон фармуд то бар қоидаи мозӣ муҳайё доранду мؤўнти айёми таътил вафо кунанд . Шукр неъмат бигуфтаму замини хизмати ббўсидму узри ҷасорати бхўостм ва дар вақти бурун омадан гуфтам :
حاکم این سخن را عظیم بپسندید و اسباب مَعاشِ یاران فرمود تا بر قاعدهٔ ماضی مهیّا دارند و مَؤونتِ ایّامِ تعطیل وفا کنند. شکرِ نعمت بگفتم و زمینِ خدمت ببوسیدم و عذرِ جسارت بخواستم و در وقتِ برون آمدن گفتم:
Чу каъбаи қибла ҳоҷат шуд , аз диёри баъӣд
چو کعبه قبلهٔ حاجت شد، از دیارِ بعید
Раванди халқ ба дидораш аз басии фарсанг
روند خلق به دیدارش از بسی فرسنگ
Туро таҳаммули амсоли мо бибояд кард
تو را تحمّلِ امثالِ ما بباید کرد
Ки ҳеҷ кас назанад бар дарахт бе бар , санг
که هیچ کس نزند بر درختِ بیبَر، سنگ