Малики зодае ганҷи фаровон аз падар мирос ёфт . Даст карам баргушод ва дод саховат бидоду неъмат бедареғ бар сипоҳ ва раият бирехт .
ملکزادهای گنج فراوان از پدر میراث یافت. دستِ کَرَم برگشاد و دادِ سخاوت بداد و نعمتِ بیدریغ بر سپاه و رعیّت بریخت.
Наёсоед машом аз таблаи авд
نیاساید مَشام از طبلهٔ عود
Бар оташ на , ки чун анбари ббўид
بر آتش نِه، که چون عنبر ببوید
Бузургӣ боядат бахшандагӣ кун
بزرگی بایدت بخشندگی کن
Ки дона то ниФшонӣ наравед
که دانه تا نیفشانی نروید
Яке аз ҷлсоӣ бе тадбири насиҳаташ оғоз кард ки « мулӯки пешини мари ин неъматро ба саъй андӯхтаанд ва барои маслиҳатии ниҳода . Даст аз ин ҳаракат кӯтоҳ кун ки воқеаҳо дар пешасту душманон аз пас ; набояд ки вақти ҳоҷати фурӯи Монӣ . »
یکی از جُلَسایِ بیتدبیر نصیحتش آغاز کرد که «ملوکِ پیشین مر این نعمت را به سعی اندوختهاند و برای مصلحتی نهاده. دست از این حرکت کوتاه کن که واقعهها در پیش است و دشمنان از پس؛ نباید که وقت حاجت فرومانی.»
Агар ганҷӣ кунӣ бар омёни бахш
اگر گنجی کنی بر عامیان بخش
Расад ҳар кадхудоеро биринҷӣ
رسد هر کدخدایی را برنجی
Чаро нстонӣ аз ҳар як ҷӯии сим
چرا نستانی از هر یک جوی سیم
Ки гирд ояд туро ҳар вақти ганҷӣ ?
که گرد آید تو را هر وقت گنجی؟
Малик рӯй аз ин сухан ба ҳам овараду мар ӯро заҷр фармуд ва гуфт : марои худованд , тъолиٰи молики ин мамлакат гардонидааст то бихӯрам ва бубахшам на посбон ки нигоҳ дорам .
ملک روی از این سخن به هم آورد و مر او را زجر فرمود و گفت: مرا خداوند، تَعالیٰ مالکِ این مملکت گردانیده است تا بخورم و ببخشم نه پاسبان که نگاه دارم.
Қорун ҳалок шуд ки чиҳил хона ганҷ дошт
قارون هلاک شد که چهل خانه گنج داشت
Нӯшин равон намурда ки ном накӯ гузошт
نوشینروان نمرد که نامِ نکو گذاشت