Ғофилиро шунидам ки хонаи раият хароб кардӣ то хазонаи султон обод кунад ; бехабар аз қавли ҳакямон ки гуфтаанд : ҳаркии худоиро - ъзўҷл - бёзорд то дили халқӣ ба дасти оради худованд , тъолиٰ , ҳамон халқро бар ӯ гуморд то дамор аз рӯзгораши برارد .
غافلی را شنیدم که خانهٔ رعیت خراب کردی تا خزانهٔ سلطان آباد کند؛ بیخبر از قول حکیمان که گفتهاند: هرکه خدای را -عَزَّوَجَلَّ- بیازارد تا دلِ خلقی به دست آرد خداوند، تعالیٰ، همان خلق را بر او گمارد تا دَمار از روزگارش برآرد.
Оташ сӯзон накунад бо сапанд
آتشِ سوزان نکند با سپند
Ончӣ кунад дӯди дили дардманд
آنچه کند دودِ دلِ دردمند
Сари ҷумла ҳайвонот гӯйанд ки шерасту азли ҷонварони хар . Ва ба иттифоқи хари борбар ба ки шери мардум дар .
سَرجملهٔ حیوانات گویند که شیر است و اَذَلِّ جانوران خر. و بهاتّفاقْ خرِ باربر بِهْ که شیرِ مردمدَر.
Мискини хар агар чаҳ бетамиз аст
مسکینخر اگر چه بیتمیز است
Чун бори ҳамеи барад азиз аст
چون بار همیبَرَد عزیز است
Говону харони борбардор
گاوان و خرانِ باربردار
Ба зи одамиёни мардуми озор
بِهْ ز آدمیانِ مردمآزار
Бози омадем ба ҳикояти вазири ғофил . Маликро змоӣми ахлоқ ӯ ба қароин маълум шуд ; дар шиканҷа кашид ва ба анвоъ уқубат бикушт .
باز آمدیم به حکایت وزیرِ غافل. مَلِک را ذمائِمِ اخلاق او به قرائن معلوم شد؛ در شکنجه کشید و به انواعِ عقوبت بکشت.
Ҳосил нашавад ризои султон
حاصل نشود رضایِ سلطان
То хотир бандагон наҷӯӣ
تا خاطرِ بندگان نجویی
Хоҳӣ ки худоӣ бар ту бахшад ?
خواهی که خدای بر تو بخشد؟
Бо халқ худоӣ кун никуӣ
با خلقِ خدای کن نکویی
Овардаанд ки яке аз ситами дидагон бар сар ӯ бигузашт ва дар ҳоли табоҳ ӯ таъаммул кард ва гуфт :
آوردهاند که یکی از ستمدیدگان بر سر او بگذشت و در حالِ تباهِ او تأمّل کرد و گفت:
На ҳаркии қӯти бозуӣ мансабӣ дорад
نه هرکه قوّتِ بازویِ منصبی دارد
Ба салтанат бихӯрад моли мардумон ба газоф
به سلطنت بخورد مالِ مردمان به گزاف
Тавон ба ҳалқи фурӯи бурдани устихони дурушт
توان به حلق فرو بردن استخوانِ درشت
Вале шиками бадарад чун бигирад андари ноф
ولی شکم بدَرَد چون بگیرد اندر ناف
Намонад ситами кори бдрўзгор
نمانَد ستمکارِ بدروزگار
Бимонад бар ӯ лаънати пойдор
بماند بر او لعنتِ پایدار