Мардуми озориро ҳикоят кунанд ки сангӣ бар сар солеҳӣ зад . Дарвешро маҷол интиқом набӯд . Сангро нигоҳ ҳаме дошт то замонӣ ки маликро бар он лашкарӣ хашм омад ва дар чоҳ кард . Дарвеш андар омаду санг дар сараши кӯфт . Гуфто : ту кистӣу марои ин санг чаро задӣ ? гуфт : ман фалонам ва ин ҳамон сангаст ки дар фалони таърих бар сар ман задӣ . Гуфт : чандини рӯзгори куҷо будӣ ? гуфт : аз ҷоҳати андеша ҳаме кардам . Акнӯн ки дар чоҳат дидам , фурсат ғанимат донистам .

مردم‌آزاری را حکایت کنند که سنگی بر سر صالحی زد. درویش را مجالِ انتقام نبود. سنگ را نگاه همی‌داشت تا زمانی که مَلِک را بر آن لشکری خشم آمد و در چاه کرد. درویش اندر آمد و سنگ در سرش کوفت. گفتا: تو کیستی و مرا این سنگ چرا زدی؟ گفت: من فلانم و این همان سنگ است که در فلان تاریخ بر سر من زدی. گفت: چندین روزگار کجا بودی؟ گفت: از جاهت اندیشه همی‌کردم. اکنون که در چاهت دیدم، فرصت غنیمت دانستم.