Якеро аз мулӯки маразии ҳоил буд ки аъодти зикри он нокардани аўлиٰ . Тайифаи ҳукамои Юнон муттафиқ шуданд ки мари ин дардро давое нест магари Зуҳраи одамӣ ба чандини сифати мавсуф . Бифармуд талаб кардан .

یکی را از ملوک مرضی هایل بود که اِعادتِ ذکرِ آن ناکردن اَوْلیٰ. طایفهٔ حکمایِ یونان متفّق شدند که مر این درد را دوایی نیست مگر زَهْرهٔ آدمی به چندین صفت موصوف. بفرمود طلب کردن.

Деҳқон писарӣ ёфтанд бар он сӯрат ки ҳакямон гуфта буданд . Падарашроу модарашро бихонад ва ба неъмати бекарон хушнӯд гардониданду қозӣ Фтўиٰ дод ки хӯни яке аз раияти рехтани саломати Подшаҳро , раво бошад . Ҷаллод қасд кард , писари сари сӯии осмон бар оварад ва табассум кард . Малик пурседаш ки дар ин ҳолат чаҳ ҷой хандиданаст ? гуфт : нози фарзандон бар падарон ва модарон бошаду даъвии пеш қозӣ баранд ва дод аз Подшаҳ хоҳанд . Акнӯн падару модар ба иллати ҳтоми дунёи маро ба хӯни дрспрднду қозӣ ба куштан Фтўиٰ доду султони масолеҳи хеши андари ҳалоки ман ҳаме бинад ; ба ҷузи худои ъзўҷл , паноҳӣ наме байнам .

دهقان‌پسری یافتند بر آن صورت که حکیمان گفته بودند. پدرش را و مادرش را بخواند و به نعمتِ بیکران خشنود گردانیدند و قاضی فَتویٰ داد که خونِ یکی از رعیّت ریختن سلامتِ پادشه را، روا باشد. جلّاد قصد کرد، پسر سر سویِ آسمان بر آورد و تبسّم کرد. ملک پرسیدش که در این حالت چه جای خندیدن است؟ گفت: نازِ فرزندان بر پدران و مادران باشد و دعوی پیشِ قاضی برند و داد از پادشه خواهند. اکنون پدر و مادر به علّت حُطامِ دنیا مرا به خون درسپردند و قاضی به کشتن فَتویٰ داد و سلطان مصالحِ خویش اندر هلاکِ من همی‌بیند؛ به جز خدای عَزَّوَجَلَّ، پناهی نمی‌بینم.

Султонро дил аз ин сухан ба ҳам бар омаду об дар дидаи бгрдонид ва гуфт : ҳалоки ман аўлиٰ тараст аз хӯн бе гуноҳии рехтан . Сар ва чашмаш бабўсед ва дар канор гирифту неъмат беандоза бахшед ва озод кард , ва гӯйанд ҳам дар он ҳафта шифо ёфт .

سلطان را دل از این سخن به هم بر آمد و آب در دیده بگردانید و گفت: هلاکِ من اولیٰ‌تر است از خونِ بی‌گناهی ریختن. سر و چشمش ببوسید و در کنار گرفت و نعمتِ بی‌اندازه بخشید و آزاد کرد، و گویند هم در آن هفته شفا یافت.