Яке аз бандагони Амри Лайси гурехта буд . Касон дар ақабаш бирафтанд ва боз овараданд . Вазирро бо ваии ғаразӣ буду ишорат ба куштан фармуд то дигар бандагони чунин феъл раво надоранд . Бандаи пеши Амри сар бар замини ниҳод ва гуфт :

یکی از بندگانِ عَمْروِ لَیْث گریخته بود. کسان در عقبش برفتند و باز آوردند. وزیر را با وی غرضی بود و اشارت به کشتن فرمود تا دگر بندگان چنین فعل روا ندارند. بنده پیشِ عمرو سر بر زمین نهاد و گفت:

Аммо ба мӯҷиби он ки парвардаи неъмати ин хонадонам , нахоҳам ки дар қиёмат ба хӯни ман гирифтори ое . Иҷозати фармой то вазирро бикашам онгаҳ ба қисос ӯ бифармоӣ хӯни марои рехтан то ба ҳақ кушта бошӣ . Маликро ханда гирифт . Вазирро гуфт : чаҳ маслиҳат май бинӣ ? гуфт : эй худованди ҷаҳон ! аз баҳри худои ин шӯхи дидаро ба сидқоти гӯри падар озод кун то маро дар балоеи ниФкнд . Гуноҳ аз манасту қавли ҳукамои муътабар ки гуфтаанд :

امّا به موجبِ آن که پروردهٔ نعمت این خاندانم، نخواهم که در قیامت به خونِ من گرفتار آیی. اجازت فرمای تا وزیر را بکشم آن گه به قِصاصِ او بفرمای خونِ مرا ریختن تا به‌ حق کشته باشی. ملِک را خنده گرفت. وزیر را گفت: چه مصلحت می‌بینی؟ گفت: ای خداوندِ جهان! از بهرِ خدای این شوخ‌ْدیده را به صَدَقاتِ گور پدر آزاد کن تا مرا در بلایی نیفکند. گناه از من است و قولِ حکما معتبر که گفته‌اند: