Золимиро ҳикоят кунанд ки ҳизуми даравишони харидӣ ба ҳайф ва тавонгаронро додӣ ба тарҳ . Соҳибдилӣ бар ӯ гузар кард ва гуфт :
ظالمی را حکایت کنند که هیزمِ درویشان خریدی به حَیف و توانگران را دادی به طَرْح. صاحبدلی بر او گذر کرد و گفت:
Марии ту ки ҳар киро бибинӣ , бизанӣ
ماری تو که هر که را ببینی، بزنی
ё бум ки ҳар куҷои нишинӣ , бикунӣ
یا بوم که هر کجا نشینی، بکنی
Зӯрат ар пеш меравад бо мо
زورت ار پیش میرود با ما
Бо худованди ғайб дон наравад
با خداوند غیبدان نرود
Зўрмндӣ макун бар аҳли замин
زورمندی مکن بر اهلِ زمین
То дуое бар осмон наравад
تا دعایی بر آسمان نرود
Ҳоким аз гуфтан ӯ биринҷед ва рӯй аз насиҳат ӯ дар ҳам кашид ва бар ӯ илтифот накард , то шабӣ ки оташи матбах дар анбор ҳизумаш афтоду соир амлокаш бсухт вази бистари нармаш ба хокистари гарми нишонд . Иттифоқан ҳамон шахс бар ӯ бигузашт ва дидаш ки бо ёрон ҳаме гуфт : надонам ин оташ аз куҷо дар сарой ман афтод ? гуфт : аз дили даравишон .
حاکم از گفتن او برنجید و روی از نصیحتِ او در هم کشید و بر او التفات نکرد، تا شبی که آتشِ مَطبَخ در انبارِ هیزمش افتاد و سایرِ املاکش بسوخت وز بسترِ نرمش به خاکسترِ گرم نشاند. اتّفاقاً همان شخص بر او بگذشت و دیدش که با یاران همیگفت: ندانم این آتش از کجا در سرایِ من افتاد؟ گفت: از دلِ درویشان.
Ҳазар кун зи дарди дарунҳои риш
حذر کن ز دردِ درونهایِ ریش
Ки риши даруни оқибат сар кунад
که ریشِ درون عاقبت سر کند
Ба ҳам бар макун то туоне дилӣ
به هم بر مَکُن تا توانی دلی
Ки оҳии ҷаҳонӣ ба ҳам бар кунад
که آهی جهانی به هم بر کند
Бар тоҷи Кайхусрави набишта буд :
بر تاجِ کیخسرو نبشته بود:
Чаҳ солҳои фаровону умрҳои дароз
چه سال هایِ فراوان و عمرهایِ دراز
Ки халқ бар сари мо бар замин бихоҳад рафт
که خلق بر سرِ ما بر زمین بخواهد رفت
Чунон ки даст ба дасти омадаи сети малик ба мо
چنان که دست به دست آمدهست مُلک به ما
Ба дастҳои дигар ҳамчунин бихоҳад рафт
به دست هایِ دگر هم چنین بخواهد رفت