Яке дар санъати киштӣ гирифтани саромада буд , сесад ва шаст банди фахрии бдонстӣ ва ҳар рӯз ба навъе аз он киштӣ гирифтӣ . Магари гӯшаи хотираш бо ҷамоли яке аз шогирдон майлӣ дошт . Сесад ва панҷоҳ ва на бандаш дар омухти магари як банд ки дар таълими он дафъи андохтӣ ва таъхир кардӣ . Фии алҷмлаҳи писар дар қӯту санъат сар омад ва касеро дар замон ӯ бо ӯ имкон муқовимат набӯд то ба ҳаддӣ ки пеши малики он рӯзгор гуфта буд : устодро фазилатӣ ки бар манаст аз рӯй бузургӣасту ҳақи тарбият ; вагарна ба қӯт аз ӯ камтар нестам ва ба санъат бо ӯ баробарам . Маликро ин сухан дшхўор омад . Фармуд то мсорът кунанд .

یکی در صنعتِ کُشتی گرفتن سرآمده بود، سی‌صد و شصت بندِ فاخر بدانستی و هر روز به نوعی از آن کُشتی گرفتی. مگر گوشهٔ خاطرش با جمالِ یکی از شاگردان میلی داشت. سی‌صد و پنجاه و نُه بندش در‌آموخت مگر یک بند که در تعلیمِ آن دفع انداختی و تأخیر کردی. فی‌الجمله پسر در قوّت و صنعت سر آمد و کسی را در زمانِ او با او امکانِ مقاومت نبود تا به حدّی که پیشِ مَلِکِ آن روزگار گفته بود: استاد را فضیلتی که بر من است از رویِ بزرگیست و حقِّ تربیت؛ وگرنه به قوّت از او کمتر نیستم و به صنعت با او برابرم. مَلِک را این سخن دُشْخوار آمد. فرمود تا مُصارعت کنند.

Мақомии мтсъ тартиб карданду арқони давлату аъёни ҳазрату зӯроварон рӯй замин ҳозир шуданд . Писар чун пели маст андар омад ба сдмтӣ ки агар кӯҳи рӯйин будӣ аз ҷой бар кундӣ . Устод донист ки ҷавон ба қӯт аз ӯ бартараст ; бидон банди ғариб ки аз вай ниҳон дошта буд , бо ӯ дар овехт . Писари дафъ он надонист , ба ҳам бар омад . Устод ба ду даст аз заминаши болои сари бараду фурӯи кӯфт . Ғарив аз халқ бархест . Малик фармуд устодро халъату неъмат додану писарро заҷр ва маломат кард ки ; бо прўрндаҳи хеши даъвӣ муқовимат кардӣ ва ба сари набардӣ . Гуфт : эй подшоҳ рӯй замин ! ба зӯроварӣ бар ман даст наёфт балки маро аз илми киштии дақиқае монда буду ҳамаи умр аз ман дареғ ҳаме дошт . Имрӯз бидон дақиқа бар ман ғолиб омад .

مقامی مُتَّسِع ترتیب کردند و ارکانِ دولت و اعیانِ حضرت و زورآورانِ رویِ زمین حاضر شدند. پسر چون پیلِ مست اندر‌آمد به صَدمَتی که اگر کوهِ رویین بودی از جای بر‌کندی. استاد دانست که جوان به قوّت از او برتر است؛ بدان بندِ غریب که از وی نهان داشته بود، با او در‌آویخت. پسر دفعِ آن ندانست، به هم بر‌آمد. استاد به دو دست از زمینش بالایِ سَر برد و فرو‌کوفت. غریو از خلق برخاست. ملک فرمود استاد را خلعت و نعمت دادن و پسر را زجر و ملامت کرد که با پرورندهٔ خویش دعویِ مقاومت کردی و به سر نبردی. گفت: ای پادشاهِ روی زمین! به زورآوری بر من دست نیافت بلکه مرا از علمِ کُشتی دقیقه‌ای مانده بود و همه عمر از من دریغ همی‌ داشت. امروز بدان دقیقه بر من غالب آمد.

Гуфт : аз баҳри чунин рӯзӣ ; ки зиракон гуфтаанд : дӯстро чандон қӯти мада ки душманӣ кунад тавонад . Нашунидае ки чаҳ гуфт он ки аз парвардаи хеш ҷафо дид ? :

گفت: از بهرِ چنین روزی؛ که زیرکان گفته‌اند: دوست را چندان قوّت مده که دشمنی کند تواند. نشنیده‌ای که چه گفت آن که از پروردهٔ خویش جفا دید؟