Дарвешии муҷаррад ба гӯша Эй нишаста буд . Подшоҳӣ бар ӯ бигузашт . Дарвеш аз онҷо ки фироқи малик қаноатаст , сар бар наёвард ва илтифот накард . Султон аз онҷо ки стўт салтанатаст , биринҷед ва гуфт : ин тайифаи хирқаи пӯшони амсол ҳайвонанду аҳлят ва одамият надоранд . Вазир наздикаш омад ва гуфт : эй ҷавонмард ! султон рӯй замин бар ту гузар кард чаро хидматӣ накардӣу шарти адаб ба ҷой наёвардӣ ? гуфт : султонро бигӯӣ таваққуъи хизмат аз касе дор ки таваққуъи неъмат аз ту дораду дигар ; бидон ки мулӯк аз баҳри пос раиятанд на раият аз баҳри тоъати мулӯк .

درویشی مجرّد به گوشه‌ای نشسته بود. پادشاهی بر او بگذشت. درویش از آنجا که فَراغِ مُلکِ قناعت است، سر بر نیاورد و التفات نکرد. سلطان از آنجا که سَطْوَتِ سلطنت است، برنجید و گفت: این طایفهٔ خرقه‌پوشان امثالِ حیوان‌اند و اهلیّت و آدمیّت ندارند. وزیر نزدیکش آمد و گفت: ای جوانمرد! سلطانِ رویِ زمین بر تو گذر کرد چرا خدمتی نکردی و شرطِ ادب به جای نیاوردی؟ گفت: سلطان را بگوی توقّعِ خدمت از کسی دار که توقّعِ نعمت از تو دارد و دیگر؛ بدان که ملوک از بهرِ پاسِ رعیّت‌اند نه رعیّت از بهرِ طاعتِ ملوک.

Маликро гуфт дарвеш устувор омад . Гуфт : аз ман таманно бикун . Гуфт : он ҳаме хоҳам ки дигарбораи заҳмат ман надиҳӣ . Гуфт : маро пандӣ бидиҳ . Гуфт :

ملِک را گفتِ درویش استوار آمد. گفت: از من تمنّا بکن. گفت: آن همی‌خواهم که دگرباره زحمت من ندهی. گفت: مرا پندی بده. گفت: