Яке аз писарони ҳорӯни алрашеди пеш падар омад хашм олуд ки фалони сарҳанги зодаи марои дашном модар дод .

یکی از پسرانِ هارون‌الرَّشید پیش پدر آمد خشم‌آلود که فلان سرهنگ‌زاده مرا دشنامِ مادر داد.

Ҳорӯни арқони давлатро гуфт : ҷазои чунин кас чаҳ бошад ?

هارون ارکان دولت را گفت: جَزایِ چنین کس چه باشد؟

Яке ишора ба куштан карду дайгарӣ ба забон баридану дайгарӣ ба мусодирау нафй .

یکی اشاره به کشتن کرد و دیگری به زبان بریدن و دیگری به مصادره و نفی.

Ҳорӯн гуфт : эй писар ! карам онаст ки афв кунӣ ва гар натавонӣ ту низаш дашноми модари даҳ , на чндонкаҳи интиқом аз ҳади даргузаради онгоҳи зулм аз тараф мо бошаду даъвӣ аз қабл хасм .

هارون گفت: ای پسر! کَرَم آن است که عفو کنی و گر نتوانی تو نیزش دشنامِ مادر ده، نه چندان که انتقام از حد درگذرد. آن گاه ظلم از طرفِ ما باشد و دعوی از قِبَلِ خصم.