Бо тайифаи бузургон ба киштӣ дар , нишаста будам .

با طایفهٔ بزرگان به کشتی‌در، نشسته بودم.

Заврақӣ дар паии мо ғарқ шуд , ду бародар ба гирдобӣ дар афтоданд .

زَورقی در پیِ ما غرق شد، دو برادر به گِردابی در افتادند.

Яке аз бузургон гуфт млоҳро ки : бигир ин ҳар дуро ки ба ҳар яке панҷоҳ динорати даҳум .

یکی از بزرگان گفت ملاح را که: بگیر این هر دو را که به هر یکی پنجاه دینارت دهم.

Млоҳ дар об афтод ва то якеро бурҳонед , он дигар ҳалок шуд .

ملّاح در آب افتاد و تا یکی را برهانید، آن دیگر هلاک شد.

Гуфтам : бақията умраш намонда буд , аз ин сабаб дар гирифтан ӯ таъхир кард ва дар он дигар таъҷил .

گفتم: بقیّتِ عمرش نمانده بود، از این سبب در گرفتنِ او تأخیر کرد و در آن دگر تعجیل.

Млоҳ бихандед ва гуфт : ончӣ ту гуфтӣ яқинаст , ва дигар майли хотири ман ба раҳонидан ин бештар буд ки вақте дар биёбоне монда будаму маро бар шутурии нишонд , ва аз дасти он дигар тозӣонае хӯрдаам дар тифлӣ .

ملاح بخندید و گفت: آنچه تو گفتی یقین است، و دگر میل خاطر من به رهانیدن این بیشتر بود که وقتی در بیابانی مانده بودم و مرا بر شتری نشاند، و از دست آن دگر تازیانه‌ای خورده‌ام در طفلی.

Гуфтам : сидқи аллоҳ : ман амали солҳои ФлнФсаҳ ва ман أсоءи Фълиҳٰо .

گفتم: صَدَقَ اللهُ: مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ و مَنْ أَساءَ فَعَلَیْهٰا.