Якеро аз мулӯк , канизакӣ чинӣ овараданд . Хост то дар ҳолати мастӣ бо вай ҷамъ ояд . Канизак мамониат кард . Малик дар хашм рафту мар ӯро ба сиёҳӣ бахшед ки лаби збринш аз пурҳи бинии даргузашта буду зеринаш ба гиребони фурӯи ҳашта . Ҳайкалӣ ки схролҷн аз талъаташи брмидӣу айни алқтр аз бағалаши бгндидӣ .

یکی را از مُلوک، کنیزکی چینی آوردند. خواست تا در حالتِ مستی با وی جمع آید. کنیزک ممانعت کرد. مَلِک در خشم رفت و مر او را به سیاهی بخشید که لبِ زِبَرینش از پَرّهِٔ بینی درگذشته بود و زیرینش به گریبان فرو هشته. هَیکلی که صَخْرالجِنّ از طلعتش بِرَمیدی و عَیْن‌القَطْر از بغلش بگندیدی.

Чунон ки зарифон гуфтаанд :

چنان که ظریفان گفته‌اند:

Овардаанд ки сияҳро дар он муддат , нафаси толиб буду шаҳвати ғолиб ; меҳраш биҷунбеду меҳраши бардошт . Бомдодон ки малик , канизакро ҷуст ва наёфт , ҳикоят бигуфтанд . Хашм гирифт ва фармуд то сиёҳро бо канизак устувор бабанданд ва аз боми ҷўсқ ба қаъри хандақ дар андозанд . Яке аз вузарои неки маҳзар рӯй шафоат бар замини ниҳод ва гуфт : сиёҳи бечораро дар ин хатое нест ки соири бандагону хидматкорон ба навозиши худовандии мтъўднд . Гуфт : агар дар мФоўзаҳ ӯ шабӣ таъхир кардӣ , чаҳ шудӣ ? ки ман ӯро афзӯн аз қимати канизак дилдорӣ кардамӣ . Гуфт : эй худованд рӯй замин ! нашунидае ? :

آورده‌اند که سیه را در آن مدت، نفس طالب بود و شهوت غالب؛ مِهرش بجنبید و مُهرش برداشت. بامدادان که مَلِک، کنیزک را جُست و نیافت، حکایت بگفتند. خشم گرفت و فرمود تا سیاه را با کنیزک استوار ببندند و از بام جوسق به قعر خندق در اندازند. یکی از وزرای نیک‌محضر روی شفاعت بر زمین نهاد و گفت: سیاه بیچاره را در این خطایی نیست که سایر بندگان و خدمتکاران به نوازش خداوندی مُتَعوِدند. گفت: اگر در مفاوضهٔ او شبی تأخیر کردی، چه شدی؟ که من او را افزون از قیمت کنیزک دلداری کردمی. گفت: ای خداوند روی زمین! نشنیده‌ای؟:

Маликро ин латифа писанд омад ва гуфт : акнӯн сиёҳи туро бахшедам ; канизакро чаҳ кунам ? гуфт : канизак , сиёҳро бахш ки ним хӯрда ӯ , ҳам ӯро шояд .

مَلِک را این لَطیفه پسند آمد و گفت: اکنون سیاه تو را بخشیدم؛ کنیزک را چه کنم؟ گفت: کنیزک، سیاه را بخش که نیم‌خوردهٔ او، هم او را شاید.