Сарҳанги зодаеро бар дар сарой ағлмш дидам ки ақлу кёстӣу фаҳм ва фаросатӣ зояд алвасф дошт , ҳам аз аҳди хурдии осори бузургӣ дар носиаҳ ӯ пайдо .
سرهنگزادهای را بر در سرایِ اُغْلُمُش دیدم که عقل و کِیاستی و فهم و فِراستی زایدالوصف داشت، هم از عهدِ خُردی آثارِ بزرگی در ناصیهٔ او پیدا.
Болои сараши зи ҳӯшмандӣ
بالایِ سرش ز هوشمندی
наметофт ситораи баландӣ
میتافت ستارهٔ بلندی
Фии алҷмлаҳи мақбули назар султон омад ки ҷамоли сӯрат ва маънӣ дошт ва хирадмандон гуфтаанд : « тавонгарӣ ба ҳунараст на ба молу бузургӣ ба ақл на ба сол » . Абнои ҷинс ӯ бар мансаб ӯ ҳасади бурданд ва ба хиёнатӣ муттаҳам карданд ва дар куштан ӯ саъй бефоида намуданд .
فیالجمله مقبولِ نظرِ سلطان آمد که جَمالِ صورت و معنی داشت و خردمندان گفتهاند: «توانگری به هنر است نه به مال و بزرگی به عقل نه به سال». ابنایِ جنسِ او بر منصبِ او حسد بردند و به خیانتی متّهم کردند و در کشتنِ او سعی بیفایده نمودند.
Душман чаҳ занад чу меҳрбон бошад дӯст ?
دشمن چه زند چو مهربان باشد دوست؟
Малик пурсед ки мӯҷиби хасмии ӣнон дар ҳақ ту чист ? гуфт : дар сояи давлати худовандии доми малакаи ҳамгинонро розӣ кардам магари ҳасудро ки розӣ намешавад ало ба заволи неъмати ману иқболу давлати худованди бод .
مَلِک پرسید که موجبِ خصمیِ اینان در حقِّ تو چیست؟ گفت: در سایهٔ دولتِ خداوندی دامَ مُلْکُهُ همگنان را راضی کردم مگر حسود را که راضی نمیشود الّا به زوالِ نعمتِ من و اقبال و دولتِ خداوند باد.
Тавонам онкӣ ниёзорам андарун касе
توانم آنکه نیازارم اندرونِ کسی
Ҳасудро чаҳ кунам кӯи зи худ ба ранҷ дараст ?
حسود را چه کنم؟ کو ز خود به رنج در است
Бимир то барраӣ эй ҳасуд кин ранҷии сет
بمیر تا برهی ای حسود کاین رنجیست
Ки аз машаққати он ҷуз ба марг натавон раст
که از مشقّتِ آن جز به مرگ نَتْوان رست
Шӯрбахтон ба орзӯ хоҳанд
شوربختان به آرزو خواهند
Мқблонро заволи неъмату ҷоҳ
مُقبلان را زوال نعمت و جاه
Гар набинад ба рӯзи шпраҳи чашм
گر نبیند به روز شَپّره چشم
Чашмаи офтобро чаҳ гуноҳ ?
چشمهٔ آفتاب را چه گناه؟
Рости хоҳӣ , ҳазор чашми чунон
راست خواهی، هزار چشمِ چنان
Кӯри беҳтар ки офтоби сиёҳ
کور بهتر که آفتابْ سیاه