Якеро аз мулӯки аҷам ҳикоят кунанд ки дасти татовул ба моли раият дароз карда буду ҷавру азият оғоз карда . То ба ҷое ки халқ аз ?мукуаед феълаш ба ҷаҳон бирафтанд ва аз крбти ҷавраши роҳ ғурбат гирифтанд . Чун раият кам шуд , иртифоъи вилояти нуқсони пазируфту хазона тиҳӣ монаду душманон зӯр овараданд .

یکی را از ملوک عجم حکایت کنند که دستِ تطاول به مال رعیّت دراز کرده بود و جور و اذیّت آغاز کرده. تا به جایی که خلق از مَکایدِ فعلش به جهان برفتند و از کُرْبَتِ جورش راهِ غربت گرفتند. چون رعیّت کم شد، ارتفاعِ ولایت نقصان پذیرفت و خزانه تهی ماند و دشمنان زور آوردند.

Борӣ , ба маҷлис ӯ дар , китоби шоҳномаи ҳамеи хонданд дар заволи мамлакати заҳҳоку аҳди Фаридун . Вазири маликро пурсед : ҳеҷ тавон донистан ки Фаридун ки ганҷу малик ва ҳашам надошт чигуна бар ӯ мамлакат муқарар шуд ? гуфт : он чунон ки шунидӣ халқӣ бар ӯ ба таассуб гирд омаданд ва тақвият карданд ва подшоҳӣ ёфт . Гуфт : эй малик ! чу гирд омадани халқӣ мӯҷиб подшоҳӣаст ту мари халқро парешон барои чаҳ мекунӣ ? магари сари подшоҳӣ кардани надорӣ ?

باری، به مجلس او در، کتاب شاهنامه همی‌خواندند در زوالِ مملکتِ ضحّاک و عهدِ فریدون. وزیر ملک را پرسید: هیچ توان دانستن که فریدون که گنج و ملک و حشم نداشت چگونه بر او مملکت مقرر شد؟ گفت: آن چنان که شنیدی خلقی بر او به تعصّب گرد آمدند و تقویت کردند و پادشاهی یافت. گفت: ای مَلِک! چو گرد آمدن خلقی موجبِ پادشاهیست تو مَر خلق را پریشان برای چه می‌کنی؟ مگر سرِ پادشاهی کردن نداری؟

Малик гуфт : мӯҷиби гирд омадани сипоҳу раият чаҳ бошад ? гуфт : Подшаҳро карам бояд то бар ӯ гирд оянду раҳмат , то дар паноҳи давлаташ эмин нишинанду турои ин ҳар ду нест .

ملک گفت: موجب گرد آمدن سپاه و رعیّت چه باشد؟ گفت: پادشه را کَرَم باید تا بر او گرد آیند و رحمت، تا در پناه دولتش ایمن نشینند و ترا این هر دو نیست.

Маликро панди вазири носеҳ , мувофиқи табъ мухолиф наомад ; рӯй аз ин сухан дар ҳам кашид ва ба занадонаш фиристод . Басӣ бар наомад ки банӣ ъам султон ба мнозъти хостнду малик падар хостанд , қавмӣ ки аз дасти татовул ӯ ба ҷон омада буданду парешон шуда , бар эшон гирд омаданд ва тақвият карданд то малик аз тасарруфи ин ба дар рафт ва бар онон муқарар шуд .

ملک را پندِ وزیرِ ناصح، موافقِ طبعِ مخالف نیامد؛ روی از این سخن در هم کشید و به زندانش فرستاد. بسی بر نیامد که بنی‌عمّ ِ سلطان به منازعت خاستند و مُلک پدر خواستند، قومی که از دستِ تطاولِ او به‌ جان آمده بودند و پریشان شده، بر ایشان گرد آمدند و تقویت کردند تا مُلک از تصرّفِ این به در رفت و بر آنان مقرّر شد.