Шабӣ дар биёбони Макка аз бе хобии пой рафтанам намонад ; сар биниҳодаму штрбонро гуфтам : даст аз ман бидор .
شبی در بیابانِ مکّه از بیخوابی پایِ رفتنم نماند؛ سر بنهادم و شتربان را گفتم: دست از من بدار.
Пои мискини пиёда чанд равад ?
پایِ مسکینْ پیاده چند رود؟
Каз таҳаммул сутӯҳ шуд бахтӣ
کز تحمّل ستوه شد بُختی
То шавад ҷисми фарбеҳии лоғар
تا شود جسمِ فربهی لاغر
Лоғарӣ мурда бошад аз сахтӣ
لاغری مرده باشد از سختی
Гуфт : эй бародар ! ҳарам дар пешасту ҳаромӣ дар пас ; агар рафтӣ барадӣ , вагар хуфтӣ , мардӣ .
گفت: ای برادر! حرم در پیش است و حرامیّ در پس؛ اگر رفتی بُردی، وگر خفتی، مُردی.
Хушаст зери муғелон ба роҳ бодия хуфт
خوش است زیرِ مُغیلان به راه بادیه خُفت
Шаби раҳил вале тарки ҷон бибояд гуфт
شبِ رَحیل. ولی ترکِ جان بباید گفت