Дарвеширо заруратӣ пеш омад , гилӣмӣ аз хонаи ёрии бдздид .

درویشی را ضَرورتی پیش آمد، گلیمی از خانهٔ یاری بدزدید.

Ҳоким фармуд ки дасташ бадар кунанд .

حاکم فرمود که دستش بدر کنند.

Соҳиби гилӣм шафоат кард ки : ман ӯро бҳл кардам .

صاحبِ گلیم شَفاعت کرد که: من او را بِحِل کردم.

Гуфто : ба шафоати ту ҳади шаръ фурӯ нагузорам .

گفتا: به شفاعتِ تو حدّ شَرعْ فرو نگذارم.

Гуфт : ончӣ фармудӣ , рост гуфтӣ , валикин ҳар ки аз моли вақфи чизеи бдздд , қатъаш лозим наёяд ,у алФқири лоимлк . Ҳар чаҳ даравишони рости вақф муҳтоҷонаст .

گفت: آنچه فرمودی، راست گفتی، ولیکن هر که از مالِ وقف چیزی بدزدد، قطعش لازم نیاید، وَ الْفقیرُ لایَمْلِکُ. هر چه درویشان راست؛ وقفِ محتاجان است.

Ҳокими даст аз ӯ бдошту маломат кардан гирифт ки :

حاکم دست از او بداشت و ملامت کردن گرفت که:

Ҷаҳон бар ту танги омада буд ки дуздӣ накардӣ ало аз хонаи чунин ёрӣ ! ?

جهان بر تو تنگ آمده بود که دزدی نکردی الّا از خانهٔ چنین یاری!؟

Гуфт : эй худованд ! нашунидае ки гӯйанд : хонаи дӯстони брўб ва дар душманони мкўб .

گفت: ای خداوند! نشنیده‌ای که گویند: خانهٔ دوستان بروب و درِ دشمنان مکوب.