Пиёдае сару пои бараҳна бо корвони ҳиҷоз аз Кӯфа ба дар омаду ҳамроҳ мо шуд ва маълумӣ надошт ;
پیادهای سر و پا برهنه با کاروانِ حجاز از کوفه به در آمد و همراهِ ما شد و معلومی نداشت؛
Хиромон ҳаме рафт ва мегуфт :
خرامان همیرفت و میگفت:
« на ба астар бар , саворам на чу уштури зери боРом
«نه به اَسْتَر بَر، سوارم نه چو اشتر زیر بارم
На худованди раият на ғуломи шаҳриёрам
نه خداوندِ رعیّت نه غلامِ شهریارم
Ғами мавҷӯду парешоне маъдӯм надорам
غمِ موجود و پریشانیِ مَعدوم ندارم
Нафасӣ май занами осӯдау умрӣ май гузорам »
نفسی میزنم آسوده و عمری میگذارم»
Уштур саворӣ гуфташ : эй дарвеши куҷо май рӯй ? ! баргард ки ба сахтии бимирӣ . Нишниду қадам дар биёбони ниҳод ва бирафт .
اشتر سواری گفتش: ای درویش کجا میروی؟! برگرد که به سختی بمیری. نشنید و قدم در بیابان نهاد و برفت.
Чун ба нахлаи Маҳмӯд дар раседем , тавонгарро аҷал фаро расед . Дарвеш ба болинаш фароз омад ва гуфт : « мо ба сахтии бнмрдим ва ту бар бахтӣ бамурдӣ . »
چون به نَخْلهٔ محمود در رسیدیم، توانگر را اجل فرا رسید. درویش به بالینش فراز آمد و گفت: «ما به سختی بنمردیم و تو بر بُختی بمردی.»
Шахсеи ҳамаи шаб бар сар бемор гирист
شخصی همه شب بر سرِ بیمار گریست
Чун рӯз омад , бамурд ва бемор бизӣаст
چون روز بشد، بمرد و بیمار بزیست
эй басои асби тезрав ки бимонад
ای بسا اسبِ تیزرو که بماند
Ки хари ланги ҷон ба манзили барад
که خرِ لنگْ جان به منزل برد
Бас ки дар хоки тндрстон ро
بس که در خاک تندرستان را
Дафн кардему захм хӯрда намурда
دفن کردیم و زخمخورده نمرد