Чандон ки марои шайхи аҷал , абўолФрҷи бен ҷўзӣ , раҳмаи аллоҳи алайҳ , тарк самоъ фармудӣ ва ба хилвату азлат ишорат кардӣ , унфувони шабобам ғолиб омадӣу ҳавоу ҳаваси толиб ;
چندانکه مرا شیخِ اَجَلّ، ابوالفرج بن جوزی، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ، ترکِ سَماع فرمودی و به خلوت و عُزلت اشارت کردی، عُنْفُوانِ شَبابم غالب آمدی و هوا و هوس طالب؛
Ночор ба хилофи рои мураббии қадамии брФтмӣ ва аз самоъ ва маҷоласт ҳаззии бргрФтмӣ ва чун насиҳати шайхам ёд омадӣ , гуфтамӣ :
ناچار به خلافِ رایِ مربّی قدمی برفتمی و از سماع و مُجالست حَظّی برگرفتمی و چون نصیحتِ شیخم یاد آمدی، گفتمی:
Қозӣ ар бо мо нишинад , брФшонди даст ро
قاضی ار با ما نشیند، برفشاند دست را
Мӯҳтасиб гар мехӯрд , маъзӯр дорад маст ро
محتسِب گر مَی خورد، معذور دارد مست را
То шабӣ ба маҷмаъи қавмии брсидм ки дар миён мутрибӣ дидам ;
تا شبی به مَجْمَعِ قومی برسیدم که در میان مطربی دیدم؛
Гӯйии раги ҷон май гусалади захмаи носозиш
گویی رگِ جان میگسلد زخمهٔ ناسازش
Нохуштар аз овозаи марги падар , овозаш
ناخوشتر از آوازهٔ مرگِ پدر، آوازش
Гоҳе ангушти ҳарифон аз ӯ дар гӯшу гуҳӣ бар лаб ки хомӯш !
گاهی انگشت حریفان از او در گوش و گهی بر لب که خاموش!
Наҳоҷ алиٰи савти улоғонеи лтибҳо
نُهاجُ اِلیٰ صَوْتِ اْلاَغانی لِطیبِها
Ва анати мғни ан скт натаййиб
وَ اَنْتَ مُغَنٍّ اِنْ سَکَتَّ نَطیبُ
Набинад касе дар самоъати хушӣ
نبیند کسی در سَماعت خوشی
Магари вақт рафтан ки дам дар кашӣ
مگر وقتِ رفتن که دَم درکشی
Чун дар овоз омад он барбати сарой
چون در آواز آمد آن بَرْبَطسرای
Кадхудоро гуфтам : аз баҳри худоӣ
کدخدا را گفتم: از بهر خدای
Зибқм дар гӯш кун то нашнавам
زَیْبَقم در گوش کُن تا نشنوم
ё дирам бигушоӣ то беруни рӯм
یا دَرَم بگشای تا بیرون روم
Фии алҷмлаҳи поси хотири ёронро мувофиқат кардаму шабӣ ба чанд муҷоҳида ба рӯз оварадам .
فیالجمله پاسِ خاطر یاران را موافقت کردم و شبی به چند مُجاهده به روز آوردم.
Муаззини бонг бе ҳангоми бардошт
مؤذّن بانگِ بیهنگام برداشت
намедонад ки чанд аз шаб гузашта аст
نمیداند که چند از شب گذشتهاست
Дарозии шаб аз мижгон ман пресс
درازیِّ شب از مژگانِ من پرس
Ки як дами хоб дар чашмам нагашта аст
که یکدم خواب در چشمم نگشتهاست
Бомдодон ба ҳукми табарруки дасторӣ аз сару динорӣ аз камар бикшодаму пеши мғнии ниҳодам ва дар канораш гирифтаму басӣ шукр гуфтам .
بامدادان به حکم تبرّک دستاری از سر و دیناری از کمر بگشادم و پیش مُغَنّی نهادم و در کنارش گرفتم و بسی شکر گفتم.
Ёрони иродати ман дар ҳақ ӯ хилофи одати диданд ва бар хуфт ақлам ҳамл карданд .
یاران ارادتِ من در حقّ او خلافِ عادت دیدند و بر خِفَّتِ عقلم حمل کردند.
Яке зони миёни забони таъарруз дароз карду маломат кардани оғоз , ки ин ҳаракати муносиби рой хирадмандон накардӣ ; хирқаи машойих ба чунин мутрибӣ додан ки дар ҳамаи умраши дарме бар каф набӯдаасту қурозае дар даф .
یکی زآن میان زبان تعرّض دراز کرد و ملامت کردن آغاز، که این حرکت مناسب رایِ خردمندان نکردی؛ خرقهٔ مَشایخ به چنین مطربی دادن که در همه عمرش درمی بر کف نبوده است و قُراضهای در دف.
Мутрибӣ , давр аз ин хуҷастаи сарой
مطربی، دور از این خجسته سرای
Каси ду бориши надида дар як ҷой
کس دو بارش ندیده در یک جای
Рост чун бонгаш аз даҳан бархест
راست چون بانگش از دهن برخاست
Халқро мӯӣ бар бадан бархест
خلق را موی بر بدن برخاست
Мурғи айвони зи ҳавл ӯ биппаред
مرغِ ایوان ز هولِ او بپرید
Мағзи мо бараду ҳалқ худ бадаред
مغز ما برد و حلقِ خود بدرید
Гуфтам : забони таъаррузи маслиҳат онаст ки кӯтоҳ кунӣ ки марои каромати ин шахс зоҳир шуд .
گفتم: زبانِ تعرّض مصلحت آن است که کوتاه کنی که مرا کرامتِ این شخص ظاهر شد.
Гуфт : маро бар кайфияти он воқиф нигарадоне то маниши ҳам тақарруб кунам ва бар мтоибтӣ ки кардам истиғфор гӯям ?
گفت: مرا بر کیفیّتِ آن واقف نگردانی تا منش هم تقرّب کنم و بر مطایبتی که کردم استغفار گویم؟
Гуфтам : балӣ ! ба иллати он ки шайхи аҷалами борҳо ба тарки самоъ фармӯдаасту мавъиза балиғ гуфта ва дар самъи қабул ман наёмада . Имшабами толеъи маймуну бахти ҳумоюни бад-ӣни буқъа раҳбарӣ кард то ба дасти ин тавба кардам ки бақиятаи зиндагонии гирди самоъ ва мхолтт нигарадам !
گفتم: بلی! به علّتِ آن که شیخِ اَجَلّم بارها به ترکِ سَماع فرموده است و موعظهٔ بلیغ گفته و در سمعِ قبول من نیامده. امشبم طالعِ مَیْمون و بختِ همایون بدین بُقعه رهبری کرد تا به دست این توبه کردم که بقیّتِ زندگانی گِردِ سَماع و مخالطت نگردم!
Овози хуш аз кому даҳону лаби ширин
آواز خوش از کام و دهان و لبِ شیرین
Гар нағма кунад вар накунад дили бФрибд
گر نغمه کند ور نکند دل بفریبد
Вари пардаи ушшоқу хуросон ва ҳиҷоз аст
ور پردهٔ عُشّاق و خراسان و حجاز است
Аз ҳанҷараи мутриби макрӯҳи нзибд
از حنجرهٔ مطربِ مکروه نزیبد