Вақте дар сафари ҳиҷози тайифае ҷавонони соҳибдили ҳам дам ман буданд ва ҳам қадам ;
وقتی در سفر حجاز طایفهای جوانانِ صاحبدل همدمِ من بودند و همقدم؛
Вақтҳо замзамае бкрдндӣу байтии муҳаққиқонаи бгФтндӣу обидӣ дар сиблат , мункири ҳоли даравишон буд ва бехабар аз дарди эшон .
وقتها زمزمهای بکردندی و بیتی محقّقانه بگفتندی و عابدی در سَبیل، منکِر حالِ درویشان بود و بیخبر از دردِ ایشان.
То брсидим ба хайл банӣ ҳилол ; , кӯдакии сиёҳ аз ҳии араб ба дар омаду овозӣ бар оварад ки мурғ аз ҳаво дар оварад .
تا برسیدیم به خیلِ بنیهلال؛ کودکی سیاه از حَّیِ عرب به در آمد و آوازی بر آورد که مرغ از هوا در آورد!
Уштури обидро дидам ки ба рақс андар омаду обидро биндохт ва бирафт .
اشتر عابد را دیدم که به رقص اندر آمد و عابد را بینداخت و برفت.
Гуфтам : эй шайх ! дар ҳайвонӣ асар кард ва туро ҳамчунон тафовут намекунад .
گفتم: ای شیخ! در حیوانی اثر کرد و تو را همچنان تفاوت نمیکند!
Доне чаҳ гуфт марои он булбули саҳарӣ ?
دانی چه گفت مرا آنبلبل سحری؟
Ту худ чаҳ одаме каз ишқ бехабарӣ !
تو خود چه آدمیی کز عشق بی خبری؟
Уштур ба шеъри араб дар ҳолатасту тараб
اشتر به شعرِ عرب در حالت است و طرب
Гар завқ нест туро , кажи табъи ҷонварӣ
گر ذوق نیست تو را، کژطبعجانوری
Ва ъанд ҳбўби алношроти алии алҳмиٰ
وَ عِنْدَ هُبُوبِ النّاشِراتِ عَلَی الْحِمیٰ
Тмили ғсўни албони лои алҳҷри алслд
تَمیلُ غُصُونُ الْبانِ لا الْحَجَرُ الصَّلْدُ
Ба зикраш ҳар чаҳ бинӣ дар хурӯш аст
به ذکرش هر چه بینی در خروشاست
Дилӣ донад дар ин маънӣ ки гӯш аст
دلی داند در اینمعنی که گوشاست
На булбул бар гулаши тасбеҳ хуоне аст
نه بلبل بر گلش تسبیحخوانیاست،
Ки ҳар хорӣ ба тасбеҳаш забонӣаст
که هر خاری به تسبیحش زبانیاست