Якеро аз мулӯки муддати умр сипарӣ шуд , қоим мақомӣ надошт , васият кард ки бомдодони нахустин касе ки аз дар шаҳр андар ояд тоҷи шоҳӣ бар сар вай ниҳанду тафвизи мамлакат бадв кунанд .

یکی را از ملوک مدّتِ عمر سپری شد؛ قایم‌مقامی نداشت؛ وصیّت کرد که بامدادان نخستین کسی که از در شهر اندر آید، تاج شاهی بر سر وی نهند و تفویضِ مملکت بدو کنند.

Иттифоқан аввал касе ки дар омад гадоӣ буд ҳамаи умри луқмаи андӯхтау рқъаҳи дӯхта .

اتفاقاً اوّل کسی که در آمد، گدایی بود همه عمر لقمه اندوخته و رُقْعه دوخته.

Арқони давлату аъёни ҳазрати васияти малик ба ҷой овараданду таслими мафотеҳи қалоъу хзоин бадв карданду муддатӣ малик ронад то баъзе умарои давлати гардан аз тоъат ӯ бпичониднду мулӯк аз ҳар тараф ба мнозът хостн гирифтанд ва ба муқовимати лашкар оростан .

ارکانِ دولت و اَعیانِ حضرت وصیّتِ ملِک به جای آوردند و تسلیمِ مَفاتیحِ قِلاع و خزاین بدو کردند و مدّتی مُلک راند تا بعضی امرایِ دولت، گردن از طاعتِ او بپیچانیدند و ملوک از هر طرف به مُنازعت خاستن گرفتند و به مقاومت لشکر آراستن.

Фии алҷмлаҳ , сипоҳу раият ба ҳам бар омаданд ва бархе тарафи билод аз қабзи тасарруф ӯ ба дар рафт .

فی‌الجمله، سپاه و رعیّت به هم بر آمدند و برخی طرفِ بلاد از قَبْضِ تصرُّفِ او به در رفت.

Дарвеш аз ин воқеаи хастаи хотири ҳаме буд то яке аз дӯстони қадимаш ки дар ҳолати дарвешии қарин буд аз сафарӣ боз омад ва дар чунон мартаба дидаш .

درویش از این واقعه خسته‌خاطر همی‌بود تا یکی از دوستان قدیمش که در حالتِ درویشی قَرین بود، از سفری باز آمد و در چنان مرتبه دیدش.

Гуфт : миннати худоиро , ъзу ҷл , ки гулат аз хор бар омаду хор аз пой ба дар омаду бахти баландат раҳбарӣ карду иқболу саодати ёварӣ , то бад-ӣн поя раседӣ ; ани маъаи алъсри исро .

گفت: منّت خدای را، عَزَّ وَ جَلَّ، که گُلت از خار بر آمد و خار از پای به در آمد و بختِ بلندت رهبری کرد و اقبال و سعادت یاوری، تا بدین پایه رسیدی؛ اِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً.

Шукуфа , гоҳ шукуфтаасту гоҳи хўшидаҳ

شکوفه، گاه شکفته است و گاه خوشیده

Дарахт , вақт бараҳнаасту вақти пӯшида

درخت، وقت برهنه است و وقت پوشیده

Гуфт : эй ёри азиз ! таъзиятам кун ки ҷой таҳният нест . Онгаҳ ки ту дидӣ , ғами нонеи доштаму имрӯзи ташвиши ҷаҳонӣ .

گفت: ای یارِ عزیز! تَعزیتم کن که جای تهنیت نیست. آنگه که تو دیدی، غمِ نانی داشتم و امروز تشویشِ جهانی.

Агар дунё набошад , дардмандем

اگر دنیا نباشد، دردمندیم

Вагар бошад , ба меҳраши пои бандем

وگر باشد، به مهرش پای‌بندیم

Ҳиҷобии зини даруни ошӯб тар нест

حجابی زین درون‌آشوب‌تر نیست

Ки ранҷ хотираст , ар ҳаст ва гар нест

که رنجِ خاطر است، اَر هست و گر نیست

Матлаб ,гар тавонгарӣ хоҳӣ

مَطَلب، گر توانگری خواهی

Ҷузи қаноат ки давлатӣаст ҳнӣ

جز قناعت که دولتیست هَنی

Гар ғании зар ба доман ифшоанд

گر غنی زر به دامن افشاند

То назар дар савоб ӯ накунӣ

تا نظر در ثوابِ او نکنی

Каз бузургон шунидаам бисёр :

کز بزرگان شنیده‌ام بسیار:

Сабри дарвеш ба ки базли ғанӣ

صبرِ درویش به که بَذلِ غنی

Агар бирён кунад баҳром , гӯрӣ

اگر بریان کند بهرام، گوری

На чун пой малах бошад зи мӯрӣ

نه چون پایِ ملخ باشد ز موری

Хониш
ҳкоӣт шморҳ 28 — ҳмӣдрзо мҳмдӣ
ҳкоӣт шморҳ 28 — обволфзл ҳсн зодҳ
ҳкоӣт шморҳ 28 — фотмҳ зндӣ
ҳкоӣт шморҳ 28 — мҳсн дҳқонӣон