Абдуқодири гӣлониро , раҳмаи аллоҳи алайҳ , диданд дар ҳарами каъба рӯй бар ҳсбои ниҳода , ҳаме гуфт : эй худованд ! бибахшоӣ ! вагар ҳроинаҳи мустуҷиби уқубатам ; дар рӯзи қиёматами нобӣнои барангез то дар рӯй некон шармсор нашавам .
عبدالقادرِ گیلانی را، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ، دیدند در حرمِ کعبه روی بر حَصْبا نهاده، همیگفت: ای خداوند! ببخشای! وگر هرآینه مستوجب عقوبتم؛ در روزِ قیامتم نابینا برانگیز تا در رویِ نیکانْ شرمسار نشوم.
Рӯй бар хоки аҷз , ме гӯям
روی بر خاکِ عجز، میگویم
Ҳар саҳаргаҳ ки бод меояд :
هر سحرگه که باد میآید:
« эй ки ҳаргиз Фромшт накунам
«ای که هرگز فرامشت نکنم
Ҳеҷат аз банда ёд меояд ? »
هیچت از بنده یاد میآید؟»