Яке аз подшоҳони обидиро пурсед ки аёлон дошт : авқоти азиз чигуна мегузарад ? гуфт : ҳамаи шаб дар муноҷоту саҳар дар дуои ҳоҷоту ҳамаи рӯз дар банди ихроҷот .
یکی از پادشاهان عابدی را پرسید که عِیالان داشت: اوقاتِ عزیز چگونه میگذرد؟ گفت: همه شب در مناجات و سحر در دعایِ حاجات و همه روز در بند اِخراجات.
Маликро мазмуни ишорати обиди маълуми гашт . Фармуд то ваҷҳи кафофи вай муайян доранду бори аёл аз дил ӯ бархезад .
ملِک را مضمونِ اشارتِ عابد معلوم گشت. فرمود تا وجهِ کَفافِ وی معیّن دارند و بارِ عِیال از دلِ او برخیزد.
эй гирифтори пои банди аёл
ای گرفتارِ پای بندِ عیال
Дигар осӯдагӣ мабанд хаёл
دیگر آسودگی مبند خیال
Ғами фарзанду нону ҷомау қӯт
غمِ فرزند و نان و جامه و قوت
Бозати оради зи сайр дар малакӯт
بازت آرد ز سِیر در مَلَکوت
Ҳамаи рӯзи иттифоқ май созам
همه روز اتّفاق میسازم
Ки ба шаб бо худои пардозам
که به شب با خدای پردازم
Шаб чу ақди намоз май бандам
شب چو عَقدِ نماز میبندم
Чаҳ хӯрд бомдоди фарзандам ?
چه خورد بامداد فرزندم؟