Яке аз мутааббидон дар беша зиндагонӣ кардӣу барг дарахтон хӯрдӣ .

یکی از مُتَعَبِّدان در بیشه زندگانی کردی و برگِ درختان خوردی.

Подшоҳӣ ба ҳукми зиёрат ба наздик вай рафт ва гуфт : агар маслиҳати бинӣ ба шаҳри андар , барои ту мақомӣ бисозам ки фироқи ибодат аз ин ба даст диҳад ва дигарон ҳам ба баракати анфоси шумо мстФид гирданд ва ба салоҳи аъмоли шумо иқтидо кунанд .

پادشاهی به حکمِ زیارت به نزدیک وی رفت و گفت: اگر مصلحت بینی به شهر اندر، برای تو مَقامی بسازم که فَراغِ عبادت، از این بِهْ دست دهد و دیگران هم به برکت اَنفاس شما مُسْتَفید گردند و به صَلاح اعمال شما اقتدا کنند.

Зоҳидро ин сухан қабул наомад ва рӯй бартофт .

زاهد را این سخن قبول نیامد و روی برتافت.

Яке аз вазирон гуфташ : поси хотири маликро раво бошад ки чанд рӯзӣ ба шаҳри андари оеу кайфияти макон маълум кунӣ , пас агар сафои вақти азизонро аз суҳбати ағёр кудуратӣ бошад , ихтиёр боқӣаст .

یکی از وزیران گفتش: پاسِ خاطر ملِک را روا باشد که چند روزی به شهر اندر آیی و کیفیّتِ مکان معلوم کنی، پس اگر صفایِ وقتِ عزیزان را از صحبتِ اَغیار کدورتی باشد، اختیار باقیست.

Овардаанд ки обид ба шаҳр андар омаду бустони сарои хоси маликро бадв пардохтанд , мақомии длгшоӣ , равони осоӣ .

آورده‌اند که عابد به شهر اندر آمد و بستان‌سرای خاصِّ مَلِک را بدو پرداختند، مقامی دلگشایِ روان آسای.

Малик дар ҳол , канизакии хӯбрӯй пеш фиристод ;

ملِک درحال، کنیزکی خوبروی پیش فرستاد؛

Ҳамчунин дар ақабаши ғуломии бадеъи алҷмол , латифи алоътдол :

همچنین در عقبش غلامی بدیع‌الجمالِ لطیف‌الاعتدال:

Обиди таомҳои лазиз хӯрдан гирифт ,у кисватҳои латифи пӯшидан ва аз Фўокаҳу мшмўму ҳлоўот таматтуъ ёфтан ва дар ҷамоли ғулому канизаки назар кардан ва хирадмандон гуфтаанд : зулфи хубони занҷири пой ақласту доми мурғи зирак .

عابد طعام‌های لذیذ خوردن گرفت، و کسوت‌هایِ لطیف پوشیدن و از فَواکه و مَشموم و حَلاوات تمتّع یافتن و در جمالِ غلام و کنیزک نظر کردن و خردمندان گفته‌اند: زلفِ خوبان زنجیرِ پایِ عقل است و دامِ مرغِ زیرک.

Фии алҷмлаҳи давлати вақти маҷмӯ ба рӯз завол омад . Чунон ки шоир гуяд :

فی‌الجمله دولتِ وقتِ مجموع به روزِ زوال آمد. چنان که شاعر گوید:

Бори дигари малик ба дидан ӯ рағбат кард .

بار دیگر ملِک به دیدن او رغبت کرد.

Обидро дид аз ҳиأти нахустин бгрдидаҳу сурху сипед бар омадау фарбеҳ шуда ва бар болаши дебо такя задау ғуломи парии пайкар ба мрўҳаҳи товусии болои сари истода ;

عابد را دید از هیأتِ نخستین بگردیده و سرخ و سپید بر آمده و فربه شده و بر بالشِ دیبا تکیه زده و غلام پری‌پیکر به مِرْوَحهٔ طاووسی بالای سر ایستاده؛

Бар саломати ҳолаш шодмонӣ кард ва аз ҳар дарӣ сухан гуфтанд , то малик ба анҷом сухан гуфт : чунин ки ман ин ҳар ду тайифаро дӯст дорам дар ҷаҳон кас надорад яке уламоу дигари зӯҳҳодро .

بر سلامتِ حالش شادمانی کرد و از هر دری سخن گفتند، تا ملک به انجام سخن گفت: چنین که من این هر دو طایفه را دوست دارم در جهان کس ندارد یکی علما و دیگر زُهّاد را.

Вазири файласуфи ҷаҳондидаи ҳозиқ ки бо ӯ буд гуфт : эй худованд ! шарти дӯстӣ онаст ки бо ҳар ду тайифа никуӣ кунӣ , олимонро зар бидиҳ то дигар бихонанду зоҳидиро чизеи мада то зоҳид бимонанд .

وزیرِ فیلسوفِ جهاندیدهٔ حاذق که با او بود گفت: ای خداوند! شرطِ دوستی آن است که با هر دو طایفه نکویی کنی، عالمان را زر بده تا دیگر بخوانند و زاهدان را چیزی مده تا زاهد بمانند.