Дарвешӣ ба мақомӣ дар омад ки соҳиби он буқъаи Карими алнФс буд ; тайифаи аҳли фазлу балоғат дар суҳбат ӯ ҳар яке базлау латифа ҳаме гуфтанд .
درویشی به مَقامی در آمد که صاحبِ آن بُقعه کریمالنَّفس بود؛ طایفهٔ اهل فضل و بَلاغت در صحبتِ او هر یکی بَذله و لطیفه همیگفتند.
Дарвеши роҳ биёбон карда буду монда ва чизе нахурда .
درویش راهِ بیابان کرده بود و مانده و چیزی نخورده.
Яке аз он миён ба тариқ зарофат гуфт : туро ҳам чизе бибояд гуфт .
یکی از آن میان به طریقِ ظرافت گفت: تو را هم چیزی بباید گفت.
Гуфт : маро чун дигарон фазл ва адабӣ несту чизе нахондаам , ба як байт аз ман қаноат кунед .
گفت: مرا چون دیگران فضل و ادبی نیست و چیزی نخواندهام، به یک بیت از من قناعت کنید.
Ҳамгинон ба рағбат гуфтанд : бигӯӣ !
همگنان به رغبت گفتند: بگوی!
Гуфт :
گفت:
Ман гурусна дар баробарами суфраи нон
من گُرْسِنِه در برابرم سفرهٔ نان
Ҳамчун ъзбм бар дар ҳаммоми занон
همچون عَزَبم بر درِ حمّامِ زنان
Ёрони ниҳояти аҷз ӯ бдонстнду суфра пеш овараданд .
یاران نهایتِ عجز او بدانستند و سفره پیش آوردند.
Соҳиб даъват гуфт : эй ёр ! замонӣ таваққуф кун ки прсторонм , кӯфтаи бирён май созанд .
صاحب دعوت گفت: ای یار! زمانی توقّف کن که پرستارانم، کوفتهبریان میسازند.
Дарвеши сар бар оварад ва гуфт :
درویش سر بر آورد و گفت:
Кӯфта бар суфраи ман гӯ мабош
کوفته بر سفرهٔ من گو مباش
Гуруснаро нони тиҳӣ кӯфта аст
گُرْسِنه را نانِ تهی، کوفتهاست