Мурӣдӣ гуфт перро : чаҳ кунам каз хилоиқ ба ранҷи андарам , аз бас ки ба зиёрати ман ҳаме оянду авқоти маро аз тараддуди эшон ташвиш мебошад ?

مریدی گفت پیر را: چه کنم کز خَلایق به رنج اندرم، از بس که به زیارتِ من همی‌آیند و اوقاتِ مرا از تردّدِ ایشان تشویش می‌باشد؟

Гуфт : ҳар чаҳ дрўишоннди мари эшонро вомӣ бидиҳу ончии тўонгроннд аз эшон чизе бихоҳ ки дигари яке гирд ту нигараданд !

گفت: هر چه درویشانند مر ایشان را وامی بده و آنچه توانگرانند از ایشان چیزی بخواه که دیگر یکی گردِ تو نگردند!