Фақиҳии падарро гуфт : ҳеҷ аз ин суханони рангини диловези мутакаллимон дар ман асар намекунад , ба ҳукми он ки наме байнами мари эшонро феълии мувофиқи гуфтор .
فقیهی پدر را گفت: هیچ از این سخنانِ رنگینِ دلاویزِ متکلّمان در من اثر نمیکند، به حکمِ آن که نمیبینم مر ایشان را فعلی موافقِ گفتار.
Тарки дунё ба мардум омӯзанд
ترکِ دنیا به مردم آموزند
Хештани сим ва ғалла андӯзанд
خویشتن سیم و غَلّه اندوزند
Олимиро ки гуфт бошаду бас
عالِمی را که گفت باشد و بس
Ҳар чаҳ гуяд нагирад андари кас
هر چه گوید نگیرد اندر کس
Олами он кас буд ки бад накунад
عالم آن کس بود که بد نکند
На бигӯед ба халқ ва худ накунад
نه بگوید به خلق و خَود نکند
Атأмрўни анноси болбру тнсўни анФскм ?
اَتَأمُروُنَ النّاسَ بِالْبِرِّ وَ تَنْسَوْنَ اَنْفُسَکُمْ؟
Олам ки Комронӣу тан парварӣ кунад
عالِم که کامرانی و تنپروری کند
ӯ хештан гумаст , киро раҳбарӣ кунад ?
او خویشتن گم است، که را رهبری کند؟
Падар гуфт : эй писар ! ба муҷарради хаёл ботил нишоед рӯй аз тарбияти носеҳони бгрдонидну уламоро ба залолати мансӯб кардан ва дар талаби олами маъсӯм аз фавойиди илми маҳрӯми мондан , ҳамчуи нобенаӣ ки шабӣ дар вҳли афтода буд ва мегуфт : охир , яке аз мусулмонони чароғии фарои роҳ ман доред . Занӣ мозҳаҳ бишунид ва гуфт : ту ки чароғ набинӣ ба чароғ чаҳ бинӣ ? ! ҳамчунин маҷлиси ваъз чу кулба бзозаст ; онҷо то нақдӣ надиҳӣ , бизоъатии нстонӣу ӣнҷо то иродатӣ наёрӣ , саодатӣ набарӣ .
پدر گفت: ای پسر! به مجرّدِ خیالِ باطل نشاید روی از تربیتِ ناصحان بگردانیدن و علما را به ضَلالت منسوب کردن و در طلبِ عالمِ معصوم از فوایدِ علم محروم ماندن، همچو نابینایی که شبی در وَحَل افتاده بود و میگفت: آخِر، یکی از مسلمانان چراغی فرا راهِ من دارید. زنی مازحه بشنید و گفت: تو که چراغ نبینی به چراغ چه بینی؟! همچنین مجلسِ وعظ چو کلبهٔ بزّاز است؛ آنجا تا نقدی ندهی، بِضاعتی نستانی و اینجا تا ارادتی نیاری، سعادتی نبری.
Гуфт олам ба гӯш ҷон бишинав
گفتِ عالِم به گوشِ جان بشنو
Вар намонад ба гуфтанаши кирдор
ور نماند به گفتنش کردار
Ботиласт ончӣ муддаӣ гуяд :
باطل است آنچه مدّعی گوید:
« хуфтаро хуфта кӣ кунад бедор »
«خفته را خفته کی کند بیدار»
Мард бояд ки гирад андари гӯш
مرد باید که گیرد اندر گوش
Вар навиштааст панд бар девор
ور نوشته است پند بر دیوار
Соҳибдилӣ ба мадриса омад зи хонақоҳ
صاحبدلی به مدرسه آمد ز خانقاه
Бишикаст аҳди суҳбати аҳли тариқ ро
بشکست عهدِ صحبتِ اهلِ طریق را
Гуфтам миёни оламу обид чаҳ фарқ буд
گفتم میانِ عالم و عابد چه فرق بود
То ихтиёр кардӣ аз он ин Фриқро ?
تا اختیار کردی از آن این فریق را؟
Гуфт : он гилӣми хеш ба дар май баради зи мавҷ
گفت: آن گلیمِ خویش به در میبرد ز موج
Вена ҷаҳд мекунад ки бигирад ғариқ ро
وین جهد میکند که بگیرد غَریق را