Ин ҳикояти шинав ки дар Бағдод

این حکایت شنو که در بغداد

Рояту пардаро хилоф афтод

رایت و پرده را خلاف افتاد

Роят аз гирди роҳу ранҷи рикоб

رایت از گردِ راه و رنجِ رکاب

Гуфт бо парда аз тариқи итоб :

گفت با پرده از طریقِ عتاب:

Ман ва ту ҳар ду хоҷаи тошоним

من و تو هر دو خواجه‌تاشانیم

Банда боргоҳ султонем

بندهٔ بارگاهِ سلطانیم

Ман зи хизмат дамӣ нёсудам

من ز خدمت دمی نیاسودم

Гоҳу бегоҳ дар сафар будам

گاه و بیگاه در سفر بودم

Ту на ранҷи озмудае на ҳисор

تو نه رنج آزموده‌ای نه حصار

На биёбону боду гирду ғубор

نه بیابان و باد و گرد و غبار

Қадами ман ба саъй пештар аст

قدمِ من به سعی پیشتر است

Пас чаро иззати ту бештараст ?

پس چرا عزّتِ تو بیشتر است؟

Ту бар бандагони маи рӯе

تو برِ بندگان مه‌رویی

Бо ғуломони ёсумани бӯе

با غلامانِ یاسمن بویی

Ман фитода ба дасти шогирдон

من فتاده به دستِ شاگردان

Ба сафари пои банду саргардон

به سفر پای‌بند و سرگردان

Гуфт : ман сар бар остон дорам

گفت: من سر بر آستان دارم

На чу ту сар бар осмон дорам

نه چو تو سر بر آسمان دارم

Ҳар ки беҳуда гардан афрозад

هر که بیهوده گردن افرازد

Хештанро ба гардан андозад

خویشتن را به گردن اندازد