Овардаанд ки фақиҳӣ духтарӣ дошт ба ғояти зишт ба ҷои занони расида , ва бо вуҷӯди ҷҳозу неъмат касе дар мнокҳт ӯ рағбат наменамӯд .
آوردهاند که فقیهی دختری داشت به غایت زشت به جایِ زنان رسیده، و با وجود جِهاز و نعمت کسی در مُناکِحت او رغبت نمینمود.
Зишт бошад дбиқӣу дебо
زشت باشد دَبِیقی و دیبا
Ки буд бар арӯси нозебо
که بود بر عروسِ نازیبا
Фии алҷмлаҳ , ба ҳукми зарурати ақди никоҳаш бо зрирӣ бибастанд .
فیالجمله، به حکم ضرورت عَقْدِ نِکاحش با ضَرِیری ببستند.
Овардаанд ки ҳакимӣ дар он таърих аз срндиби омада буд ки дидаи нобӣнои равшан ҳаме кард .
آوردهاند که حکیمی در آن تاریخ از سَرِنْدیب آمده بود که دیدهٔ نابینا روشن همیکرد.
Фақиҳро гуфтанд : домодро чаро алоҷ накунӣ ?
فقیه را گفتند: داماد را چرا عِلاج نکنی؟
Гуфт : тарсам ки бино шаваду духтарамро талоқ диҳад ;
گفت: ترسم که بینا شود و دخترم را طلاق دهد؛
Шӯии зани зишт рӯй , нобӣно ба .
شویِ زنِ زشتروی، نابینا بِه.