Дидам гули тоза чанд даста

دیدم گلِ تازه چند دسته

Бар гунбадӣ аз гиёҳи руста

بر گنبدی از گیاه رُسته

Гуфтам : чаҳ буд гиёҳи ночиз

گفتم: چه بود گیاهِ ناچیز

То дар саф гул нишинад ӯ низ ?

تا در صفِ گل نشیند او نیز؟

Бигирист гиёҳ ва гуфт : хомӯш

بگریست گیاه و گفت: خاموش

Суҳбат накунад карами фаромӯш

صحبت نکند کرم فراموش

Гар нест ҷамолу ранг ва бӯем

گر نیست جمال و رنگ و بویم

Охир на гиёҳ боғ ӯем ?

آخر نه گیاهِ باغِ اویم؟

Ман бандаи ҳазрати Каримам

من بندهٔ حضرتِ کریمم

Парвардаи неъмати қадимам

پروردهٔ نعمتِ قدیمم

Гар беҳунарам вагар ҳунарманд

گر بی هنرم وگر هنرمند

Лутфаст умедам аз худованд

لطف است امیدم از خداوند

Бо он ки бизоъатӣ надорам

با آن که بِضاعتی ندارم

Сармоя тоъатӣ надорам

سرمایهٔ طاعتی ندارم

ӯ чораи кор банда донад

او چارهٔ کارِ بنده داند

Чун ҳеҷ всилтш намонад

چون هیچ وسیلتش نمانَد

Расмаст ки моликони таҳрир

رسم است که مالکانِ تحریر

Озод кунанд бандаи пер

آزاد کنند بندهٔ پیر

эй борхдои олами орой

ای بارخدای عالم آرای

Бар бандаи пери худ бибахшоӣ

بر بندهٔ پیرِ خود ببخشای

Саъдии раҳи каъбаи ризои гир

سعدی رهِ کعبهٔ رضا گیر

эй марди худо ! дар худои гир

ای مردِ خدا! درِ خدا گیر

Бадбахт касе ки сар битобад

بدبخت کسی که سر بتابد

Зин дар ки дарӣ дигар биёбад

زین در که دری دگر بیابد