Ёд дорам ки дар айёми туфулият мутааббид будамӣу шаби хезу мўлъи зуҳду парҳез .

یاد دارم که در ایام طُفولیّت مُتَعَبِّد بودمی و شب‌خیز و مُوْلَعِ زهد و پرهیز.

Шабӣ дар хизмати падар , раҳмаи аллоҳи алайҳ , нишаста будаму ҳамаи шаби дида бар ҳам набастау мусҳафи азиз бар канори гирифтау тайифае гирди мо хуфта .

شبی در خدمتِ پدر، رَحْمَةُ اللهِ عَلَیْهِ، نشسته بودم و همه شب دیده بر هم نبسته و مُصْحَفِ عزیز بر کنار گرفته و طایفه‌ای گردِ ما خفته.

Падарро гуфтам : аз ӣнони яке сар бар намедорад ки дугонае бгзорд . Чунон хоби ғифлат бардаанд ки гӯйӣ нахуфтаанд ки мурдаанд .

پدر را گفتم: از اینان یکی سر بر نمی‌دارد که دوگانه‌ای بگزارد. چنان خوابِ غفلت برده‌اند که گویی نخفته‌اند که مرده‌اند.

Гуфт : ҷони падар ! ту низ агар бихуфтӣ ба аз он ки дар пӯстин халқи уфтӣ .

گفت: جانِ پدر! تو نیز اگر بخفتی به از آن که در پوستینِ خلق افتی.