Якеро аз бузургон ба маҳфилии андар ҳаме ситуданд ва дар авсофи ҷамилаш муболиға мекарданд .
یکی را از بزرگان به محفلیاندر همیستودند و در اوصافِ جمیلش مبالغه میکردند.
Сар бар оварад ва гуфт : ман онам ки ман донам .
سر بر آورد و گفت: من آنم که من دانم.
Кафяти азӣ ё ман иъди маҳосинӣ
کَفَیْتَ اَذَیً یا مَنْ یَعُدُّ مَحاسِنی
Ълонитии ҳзٰоٰи велами тдри мо батн
عَلانِیَتی هَذٰاٰ وَلَمْ تَدْرِ ما بَطَنْ
Шахсам ба чашми оламёни хуб манзар аст
شخصم به چشمِ عالمیان خوبمنظر است
Вази хбси ботинами сари хиҷлати фитодаи пеш
وز خُبْثِ باطنم سرِ خجلت فتاده پیش
Товусро ба нақшу нигорӣ ки ҳаст , халқ
طاووس را به نقش و نگاری که هست، خلق
Таҳсин кунанд ва ӯ хаҷал аз пои зишти хеш
تحسین کنند و او خجل از پای زشتِ خویش