Яке аз слҳои Лубнон ки мақомот ӯ дар диёри араби мазкӯр буду каромоти машҳур , ба ҷомеъи димишқ дар омад ва бар канори биркаи классаи таҳорати ҳамеи сохт ; поиш билағзед ва ба ҳавз дар афтод ва ба машаққат аз он ҷойгаҳ халос ёфт .

یکی از صُلَحایِ لبنان که مَقاماتِ او در دیارِ عرب مذکور بود و کرامات مشهور، به جامعِ دِمشق در آمد و بر کنار بِرکهٔ کَلّاسه طهارت همی‌ساخت؛ پایش بلغزید و به حوض در افتاد و به مشقّت از آن جایگه خلاص یافت.

Чун аз намоз бипардохтанд яке аз асҳоб гуфт : маро мушкилӣ ҳаст ; агар иҷозат пурсиданаст .

چون از نماز بپرداختند یکی از اصحاب گفت: مرا مشکلی هست؛ اگر اجازتِ پرسیدن است.

Гуфт : он чист ?

گفت: آن چیست؟

Гуфт : ёд дорам ки шайх ба рӯй дарёӣ мағриб бирафту қадамаш тар нашуд , имрӯз чаҳ ҳолат буд ки дар ин қоматии об аз ҳалок чизе намонад ? !

گفت: یاد دارم که شیخ به روی دریایِ مغرب برفت و قدمش تر نشد، امروز چه حالت بود که در این قامتی آب از هلاک چیزی نماند؟!

Шайхи андари ин фикрат фурӯ рафт ва пас аз таъаммул бисёр сар бар оварад ва гуфт : нашунидае ки хоҷаи олами алайҳ ассалом гуфт : « лии маъаи аллоҳи вақти лои исънии фӣаи малики муқаррабу лои набии мурсал » . Ва нагуфт « алии алдўом » ? вақте чунин ки фармуд , ба Ҷабраилу Микоили нпрдохтӣу дигари вақт бо ҳФсаҳу зайнаб дар сохтӣ .

شیخ اندر این فکرت فرو رفت و پس از تأمّلِ بسیار سر بر آورد و گفت: نشنیده‌ای که خواجهٔ عالم عَلَیْهِ السَّلامُ گفت: «لی مَعَ اللهِ وَقْتٌ لا یَسَعُنی فیهِ مَلَکٌ مُقَرَّبٌ وَ لا نَبِیٌ مُرْسَلٌ». و نگفت «عَلَی الدَّوامِ»؟ وقتی چنین که فرمود، به جِبْرَئیل و میکائیل نپرداختی و دیگر وقت با حَفْصه و زینب در ساختی.

Мушоҳидаи алоброри байни алтҷлӣу алосттор .

مُشاهَدَةُ الاَبْرارَ بَیْنَ التَّجَلّی وَ اْلاِسْتِتارِ.

Май намоянд ва мерубойанд .

می‌نمایند و می‌ربایند.