Ҳотами тоиро гуфтанд : аз ту бузурги ҳимматтар дар ҷаҳони дидае ё шунидае ?
حاتمِ طایی را گفتند: از تو بزرگهمّتتر در جهان دیدهای یا شنیدهای؟
Гуфт : балӣ ! рӯзии чиҳил шутур қурбон карда будам умарои арабро , пас ба гӯшаи саҳройӣ ба ҳоҷатии бурун рафта будам , хоркниро дидам пушта фароҳам оварда . Гуфтамаш : ба меҳмонии ҳотам чаро нарӯй ки халқӣ бар смот ӯ гирд омадаанд ? гуфт :
گفت: بلی! روزی چهل شتر قربان کرده بودم اُمرایِ عرب را، پس به گوشهٔ صحرایی به حاجتی برون رفته بودم، خارکنی را دیدم پشته فراهم آورده. گفتمش: به مهمانیِ حاتم چرا نَرَوی که خَلقی بر سِماطِ او گرد آمدهاند؟ گفت:
Ҳар ки нон аз амал хеш хӯрд
هرکه نان از عملِ خویش خورَد
Миннати ҳотами тои набард
منّتِ حاتمِ طایی نبَرَد
Ман ӯро ба ҳиммату ҷавонмардӣ аз худ бартар дидам .
من او را به همّت و جوانمردی از خود برتر دیدم.