Аъробиро дидам дар ҳалқаи ҷавҳарёни Басра ки ҳикоят ҳаме кард ки : вақте дар биёбоне роҳ гум карда будам ва аз зоди мъниٰи чизе бо ман намонда буду дил бар ҳалоки ниҳода , ки ҳаме ногоҳ кӣса Эй ёфтам пари марворид . Ҳаргизи он завқу шодӣ фаромӯш накунам ки пиндоштами гандум бирёнаст , бози он талхӣу навмидӣ ки маълум кардам ки марворидаст !

اَعرابی را دیدم در حلقهٔ جوهریانِ بصره که حکایت همی‌کرد که: وقتی در بیابانی راه گم کرده بودم و از زاد معنیٰ چیزی با من نمانده بود و دل بر هلاک نهاده، که همی ناگاه کیسه‌ای یافتم پُر مروارید. هرگز آن ذوق و شادی فراموش نکنم که پنداشتم گندمِ بریان است، باز آن تلخی و نومیدی که معلوم کردم که مروارید است!