Ҳаргиз аз даври замон ннолидаҳ будам ва рӯй аз гардиши осмон дар ҳам накашида , магар вақте ки поем бараҳнаи монда буду иститоати пой пӯшӣ надоштам . Ба ҷомеъи Кӯфа дар омадами дилтанг , якеро дидам ки пой надошт . Сипоси неъмати ҳақ ба ҷой оварадам ва бар бекафшӣ сабр кардам .
هرگز از دورِ زمان ننالیده بودم و روی از گردشِ آسمان در هم نکشیده، مگر وقتی که پایم برهنه مانده بود و استطاعتِ پایپوشی نداشتم. به جامعِ کوفه درآمدم دلتنگ، یکی را دیدم که پای نداشت. سپاسِ نعمتِ حق به جای آوردم و بر بیکفشی صبر کردم.
Мурғи бирён ба чашми мардуми сайр
مرغِ بریان به چشمِ مَردمِ سیر
Камтар аз барги тара бар хон аст
کمتر از برگِ تَرّه بر خوان است
Вонкаҳро дастгоҳ ва қӯт нест
وآن که را دستگاه و قوَّت نیست
Шaлғaми пухта , мурғ бирён аст
شلغمِ پخته، مرغِ بریان است